

مسیری طولانی از میدان ساعت تا بازار را پیمودهایم و حالا در راستهی اصلی بازار قدم میزنیم. حلول زمستان نزدیک است و بازار،بازار شب چله است. از آبنباتقیچیهای هندوانهای تا پشمکهایی که در دل جعبههای سرخ و سبز جاگرفتهاند از گل سر و گوشوارههای طرح انار و هندوانه گرفته تا لباسها و جورابهای بچهگانهای که تمثیلی از آداب این سنت باستانی بر تار و پودشان نقش بسته، حال و هوایی پویا و شیرین به بازار بخشیدهاند
بعد از سالها فرصتی دست داده تا شانه به شانهی پدر و مادرم در بازار بگردم و هر از گاهی بازو در بازویشان حلقه کنم و از گرمای وجودشان سرخوشانه به وجد بیایم.چشمهایم در چشمخانه به هر سو میدوند اما گامهایم را آهسته برمیدارم
از بازار پنبهفروشان(پاموخچی بازار)که عبور میکنیم، به بازار قیزبسدی( دختر بس کن) میرسیم. چه روایتهای شیرینی دارد این بازار، شاید بشود از هر حجره و دالانش چندین فیلمنامه درآورد یا در هر تیمچه و کاروانسرایش نشست و دهها کتاب خواندنی نوشت. از پدر وجه تسمیهی این بازار را جویا میشوم و سپس گوش جان به صحبتهای شیرینش میسپارم
گویا داستان از این قرار است که روزی روزگاری مادری با دخترش از این بازار میگذشته، دخترک بسیار شوخ و شنگ و سربههوا بوده و به شکاف دیوار هم میخندیده. از آنجا که ملاک نجابت دختران آن روزها سنگین رنگین و سربهزیر بودنشان بوده مادر دائم به او تلنگر میزده که : دختر بس کن بازاره اینجا ( قیز بسدی بازاردی)و همین جمله از آن روز بر پیشانی این بازار به عنوان نام بازار حک شده
چه حکایت جالبی!!! در لحظه تصویری خیالی از دخترک بازیگوش تجسم میکنم و داستان در ذهنم شکل میگیرد
چه خوب که آن دختر شاد و شنگول، سربههوا از این بازار عبور کرده تا چنین اسم شیرین و شوخی در این بازار به یادگار بماند
همچنان که در طاق و گنبد آجرکاری سقف بازار محو شدهام ناگهان سردر وزین و اصیلی در بالای سرم، میخکوبم میکند
به تیمچهی مظفریه رسیدهایم..بازار فرش
نور دیدگان و رقص انگشتان هنرمندان در تار و پود فرشها به هم گرهخوردهاند و در این تیمچهی زیبا به نمایش درآمدهاند و من ماندهام که اینجا باید سر به زمین بود و فرش را دید یا سر به هوا بود و عرش را ...
چرا که معماری این مکان بسیار چشمنواز است
فکر میکنم دخترک حق داشته ...بازار تبریز را باید سر به هوا قدم زد!

