
هنوز چند ماهی از شبی که این عکس را گرفتهام نمیگذرد
فکر میکنم مکان برای همه آشناست و احتمالاً بیشتر دوستان دستکم یکبار در این خیابان مشهور و پرهیاهوی استانبول قدم زدهاند
در طبقهی دوم رستوران کوچکی،درست مقابل چهارچوب مستطیل شکل پنجرهی رستوران ،ساندویچ تنتونیام را گاز میزنم و بیرون را تماشا میکنم و ذهن قصهپردازم با دیدن سوژههای متنوعی از آدمها و احوالاتشان، داستانهای مختلفی در ژانرهای جورواجور میسازد
سرعت تایملپسم را مرتب کم و زیاد میکنم و باز هم نگاه میکنم
سرعت آدمها کم و زیاد میشود اما ژانر داستانها عوض نمیشود
بازی جالبی است !
اگر تمام اجزای متحرک این خیابان را که عموماً عابران هستند موتیفهای داستان در نظر بگیریم ،چطور میتوانیم قصهای مشترک از تمام آن داستانهای کوچک که فینفسه خود دنیایی حرف برای گفتن دارند ،شکل دهیم ؟
آیا قضیهی اشتراک ذهنها که یوال نوح هراری در کتاب انسان خردمندش تحت عنوان《 پروژهی مغز انسانی》از آن یاد میکند خواهد توانست یک قصهی خواندنی از عوالم فکری و ذهنی انسانها بسازد یا اینکه برعکس تمام رمانها و داستانها و آثار هنری و آن واژههای مطّلا و مخملینی را که از ذهنهای خلّاق و با صرف زمان و انرژیهای زیاد تراوش شده از ارزش ساقط کرده و با قلمی ناتورالیستی به نرمی خط بطلانی بر همهی آن آثار خواهد کشید؟
جواب این سوال تامّلبرانگیز شاید در آیندهای نه چندان دور ناخودآگاه آشکار شود
اما طرفه اینکه، انسان خردمندی که به نوعی در مسیر خداگونگی و نامیرایی گام برمیدارد،و با بهرهگیری از علوم و فنون جدید ،بالقوه، خود را نامزد ساخت انسان بیونیک در چند دههی آینده اعلام میکند ،هنوز نتوانسته از پس ویروس کشندهای که چگالیش در تمام دنیا فقط پنج گرم است برآید!
پ.ن:تنتونی یک نوع غذای ترکی هست که به شکل ساندویچی یا پرسی سرو میشود و من هیچگاه تصور نمیکردم که روزی گاز زدنِ یک ساندویچ تنتونی در یک رستوران محلی برایم به شکل آرزویی درآید که در مورد زمان تحقق آن هیچ نظری ندارم