سالهاست که به کشور آذربایجان سفر میکنم ،شاید قرابت زبانی و غذایی و فرهنگی برای منِ تبریزی و شاید نزدیک بودن و سهلالوصول بودنش انگیزهی سفر به این کشور را در من همیشه تقویت کرده است
اینبار تصمیم گرفتم زمینی و از طریق مرز آستارا خودم را به باکو برسانم
چرا که از حوادث فاجعه بار اخیر شدیداً متاثر بودم و به این زودی نمیتوانستم قدم در مکانی بگذارم که چندی پیش تعداد زیادی فرد بیگناه ، آرزوها و خندهها و امیدها و شادیهایشان را آنجا جاگذاشتند و به مقصد مرگ پرواز کردند !
از شهر مرزی آستارا تا شهر باکو چیزی کمتر از ۳۰۰ کیلومتر مسافت است ، قدم بر روی پل محل اتصال دو کشور که میگذارم و رود ارس را که میبینم ناخودآگاه نقبی بر خاطرات گذشته ،مرا به دوران کودکیم برمیگرداند
یادم میآید آن روزها که هنوز آذربایجان کشور مستقلی نبود ، نوار مرزی با سیم خاردارهایی مشخص شده بود که در پسِ آن ارس در میان انبوهی از درختان جنگل در جوش و خروش بود
دو چیز را هیچگاه فراموش نمیکنم یکی دکلهای دیدبانی و سربازانی با لباسهای لجنیرنگ، که با چهرهای خشک و جدی در آنها ؛پاس میدادند و دیگری تمشکهای خوشآبورنگی که در بین بوتههای غبارگرفته از خاک جاده ،در فصل تابستان چشمکی دلبرانه میزدند
میشنیدم ،بزرگترها میگفتند که عدهی زیادی در سودای رسیدن به خاک کشور همسایه ، از سد سیمهای خاردار با هر زحمتی بوده گذشتهاند و خود را در رود ارس انداختهاند ، اما تقریباً بیشتر آنها به همراه رویاهایشان در این رود غرق شده و هیچگاه به شوروی نرسیدهاند
نمیدانم چرا آن روزها این رود برایم اینقدر مهیب جلوه میکرد
آن مسیر مرزی با سربازان آماده به شلیک و سیمخاردارهای در هم تنیده و داستانهای فرار و مرگ آدمها برای ذهن کودکانهی من نقشمایهای از ترس به همراه داشت
اما حالا که بر بالای پلی ایستاده بودم که پرچم ایران و آذربایجان به فاصلهی چند متری هم در فراز بودند
ارس آرامتر و مهربانتر از آن روزها در چشمم جلوه میکرد
از آن جادهی خاکی و بوتههای تمشک اما؛ دیگر خبری نبود و نه از آن دنیای شیرین کودکانه !
کسی صدایم میکند ؛ خانم ! ایستادن بر روی پل ممنوع است
به خودم میآیم
نفسی عمیق در هوای پاک صبحگاهی میکشم و قدم در خاک آذربایجان میگذارم
سرباز آذربایجانی با لباس لجنیرنگش ، گذرنامهام را چک میکند و با لبخندی خوشآمد میگوید ...



