آکواریوم من

از میلیون‌ها مترمکعب آب دریا و اقیانوس و بی‌شمارموجودِ وابسته به آن آب‌ها، مکعب‌مستطیلی چند سانتی متری با هجده ماهی خوشگل و رنگارنگ سهم من است که حس و حال آبیِ اقیانوس و آن منظره‌ی نداشته‌‌ی دریاییم را که همیشه آرزویش را در دل می‌پرورانم برایم زنده نگه می‌دارد چرا که هر روز به این دنیای آبی، چشم می‌گشایم روزم را با غذا دادنشان آغاز می‌کنم... بعد می‌نشینم و با لذت تماشایشان می‌کنم.
گاهی هم آن‌ها نگاهم می‌کنند، مثلا وقتی می‌رقصم همگی پشت شیشه جمع می‌شوند
دنیای غریبی دارند گاهی دو ماهیِ همنوع، دقیقه‌ها، بی‌حرکت چشم در چشم هم می‌دوزند، گاهی هم یکی غیرتی می‌شود و برای رقیبش شاخ و شانه می‌کشد یا جفتش که می‌میرد چند روزی با دنیا قهر می‌کند و گوشه‌ای کز می‌کند و غذا هم نمیخورد بعد از چندین سال که دقیق شده‌ام دنیایشان را به راحتی می‌خوانم و توانسته‌ام با این موجودات دوست‌داشتنی ارتباط برقرار کنم
یک‌بار مهمان تازه‌واردی داشتیم که از بدو ورود سر ناسازگاری گذاشته بود و با دوستانش نمی‌ساخت .چند روزی در خانه‌‌ای انفرادی رهایش کردم و بعد تشری آمده و تهدیدش کردم که اگر دوباره شیطنت کند باید بازهم در انفرادی بماند...سربراه شد !!

نوروز نزدیک است... امروز خانه‌شان را تکانده و حسابی آب و جارو کرده و صفا و سامان داده‌ام
غذا و ویتامینشان را هم خورانده‌ام و سرکیف هستند
حالا آن‌ها می‌رقصند و من به تماشایشان نشسته‌ام
می‌گویند ماهی‌ها کم‌حافظه‌ترین موجودات زمین هستند اما من باور ندارم هنوز در عالم آدم‌ها با این اندازه از قدرشناسی مواجه نشده‌ام
ماهی‌ها هم حافظه دارند و محبت را می‌فهمند آن‌‌ها هم عاشق می‌شوند و حتی برای عشقشان می‌جنگند
دنیای قشنگی دارند...چند میلی‌متری دنیای من ...

پ.ن در جایی خوانده‌بودم که روزی چند دقیقه تماشای ماهی‌ها تاثیری آرام‌بخش دارد استرس را کاهش می‌دهد و ضربان قلب و فشار خون را پایین می‌‌آورد