

اینروزها دلتنگ سفر و رفتن به دوردستها هستم و بال پرواز ندارم
گاهی سری به آرشیو عکسهایم میزنم و در دنیای خیالی خاطرات، دنبال ردپایی میگردم که هر کدام از آن تصاویر در جانم برای همیشه حک کردهاند، جایی در حوالی دریای مدیترانه ناگهان نسیمی خنک بر پشت گردنم حس میکنم و موهایم بهسانِ تلاطم رقصان امواج بر پهنهی دریا در هوای لطیف و مطبوع یه روز گرم تابسنانیِ آتن،به حرکت درمیآید.بر بلندای آکروپلیس،و در مقابل عبادتگاه باشکوه پارتنون ایستادهام...بزرگترین شاهکار معماری یونان ،گویا دختر زئوس، الهه ی باکره آتنا که این معبد زیبا به او هدیه شده جایی، همان حوالی است و با درایت و خرد بر مشتاقان دیدار این مکان سحرآمیز و باابهت، تصویری از یونان باستان را مفتخرانه تقدیم میکند
فضا به طرز عجیبی پرهیبت و مرموز است. خرابههای باقی مانده از شکوهی چند هزار ساله در ارتفاعی، مشرف به شهر اسطورهها به وجد میآوردم
آسمان به شکل دیوانه دیوانهکنندهای زیباست .کپّههای پنبه ای ابرها در ساحتی آبیرنگ دستخوش نسیم ملایمی شدهاند
خیل جمعیت از پلههای منتهی به فضای نیایشگاهها در حال بالا آمدن هستند در حالی که نگاهشان تحیر و تحسین فریاد میزند
سالها در انتظار دیدن این شهر افسانهای روزشماری کرده بودم و حالا در یک روز فوقالعادهی تابستانی خودم را خوشبخت ترین مسافر دنیای رویاهایم تلقی میکردم
در یونان بودم در آتن ،آکروپلیس و آنچه که سالها در کتابها و فیلمها دیده بودم در یک قاب وسیع و پانورامیک در مقابلم گسترده شده بود و آن داستانهای اسطورهای فراوانی که در مورد خدایان و الهههای یونان باستان خوانده بودم اینجا عینیت مییافت
انگشتان نازکتراشانهی فیدیاس را میدیدم که لبخند آفرودیت را قلم میزند و یا سپاهیان خشایارشا که شاید در هنگام فتح آتن در میان این ستونهای مرمرین و در گذرگاه وسیع بناهای باشکوه ،سرود پیروزی سرودهاند
آکروپلیس تاریخ پرفراز و نشیبی از سر گذرانده ،بناهایش در ادوار مختلف گاه به شکل قصر فلورانسی و گاه به شکل مساجد اسلامی و حتی حرمهای ترکی درآمده اما هم چنان اصالتش را حفظ کرده
در آبادترین ویرانهی دنیا خاطراتم را با چند عکس جاودانه میکنم
آکروپلیس اعتلایی است از تمدن یونان باستان ...

