
دریا ...بازوگشاده تا بیکران...کوبش قلبش آرامش در رگهایم می ریزد ...دریا... اسرارانگیز و فریبا...دستم را میگیرد و با جانم میآمیزد ...نجوایی در گوشم میخواند... پچپچهای غزلگونه...ضرباهنگ تند زندگی بهناگاه کند میشود...ماهیهای بسفر به سماع درمیآیند...ماهیگیران اعتکاف میکنند...کشتیها خاموش میشوند...نسیمی عطرآگین چینی ملایم، بر ابریشم آبی دریا میاندازد ...دریا ...دیوانه میکند آدم را مرا چه میشود ؟...به آرامی قدم میزنم...ناظم حکمت شانهبه شانهام میآید ...واژهها سیال میشوند و بر لبانم میریزند...زمزمهای آغاز میشود...
تو را دوست دارم چون نان و نمک چون لبان گر گرفته از تب که نیمه شبان در التهاب قطرهای آب بر شیر آبی بچسبد
تو را دوست دارم چون لحظهی شوق، شبهه، انتظار و نگرانی در گشودن بستهی بزرگی که نمی دانی در آن چیست
تو را دوست دارم چون سفر نخستین با هواپیما بر فراز اقیانوس چون غوغای درونم لرزش دل و دستم در آستانه ی دیداری در استانبول تو را دوست دارم چون گفتن "شکر خدا زندهام"
پ.ن۱:چند روزیست، اشعار ناظم حکمت را مطالعه میکنم .وی را مبدع شعر نوی ترکی میدانند. پ.ن ۲:عکس را از محلهی معروف اورتاکوی گرفتهام این محله به دلیل بازارهای محلی و وافل و کومپیرهایش معروف است ( کومپیر نوعی غذای سنتی ترکیه است)


