
چیز عجیبیه . از بچگی ارتباطات خوبی داشتم . دوستام رو نمیشد شمرد .گاهی وقتی بیرون با کسی روبه رو میشدم ف از حودم میپرسیدم ایا قبلا باهاش ملاقات داشتم یا نه ! ( از بچگی حافظه ی بدی داشتم و دارم ) . با همه به راحتی اشنا میشدم . هنوز هم همینطور . اما خب کاملا واضحه که نه به اون شدت اما باز هم افراد اشنای زندگیم روز به روز زیاد میشن . چند روز پیش – دروغ چرا ؛ چند ماه پیش – یکی از دوستای راهنماییم ازم پرسید ؛ تو دانشگاه دوستی پیدا کردی ؟(خب کمی سوال بچه گونه ای میتونه باشه ) اول فکر کردم داره مسخره میکنه اما جدی بود . خب با گروه های متعددی ارتباط پیدا کرده بودم . نزدیک تر از دوستهای دبیرستان بودن شاید . اما اون کسی رو پیدا نکرده بود .
الان میگم شاید اون منظورش یک مدل دیگه ای از دوست بوده !(؟) کسی که بتونی همه چیز رو بهش بگی . خب اگه این بوده ، من هیچ وقت کسی رو پیدا نکردم ! دوران راهنمایی یکی بود که باهم زیاد حرف میزدیم . اما بعد فهمیدم اون هیچ وقت حرف های منو نمی شنیده . نوبت من که میرسید به حرف های بعدی خودش فکر میکرد ! اون موقع بود که دیگه حرف نزدم و فقط شنیدم .
کسی رو یادم نمیاد که حرفی از درون دلم رو بهش گفته باشم . ( میدونم شما هم میگین خب ما هم نمیگیم . واقعا نمیگین ؟ پس همگی چقدر بد بختیم !) هیچ کس هیچ وقت نفهمید که من باهاش توی اون موضوع مخالف بودم . از ارزو هام ، از عقایدم ، از افکارم ، از ترس هام . به خودم میگفتم که اگه بگم ؛ ضعیف میشم ، آتو دستشون میدم ، اگه از رویاهام بگم دیگه نمیرم سمتشون ، از دفاع از اعتقاداتم گریز دارم همیشه . به خودم میگم خب چرا باید دفاع کنم ، من که خودم قبول دارم و این حرف ها توی ذهنم میچرخه و میچرخه .
از سال ششم تا نهم ، یکی بغل دستیم بود . نمیشد مارو از همدیگه جدا کرد . من تاثیرات خیلی جدی از اون دوران گرفتم که شخصیت حالم رو ساخته . اون دوستم خیلی اتفاقی یه روز از سال ششم ابتدایی ، معلم نشوندش کنارم و اون موند از اون زمان تا پایان راهنمایی که من رفتم ریاضی و اون رفت تجربی . برای من اون ادم خاصی بود . ساکت ، خیلی درس خون . خیلی درس خون . خیلی . چهار سال کنار هم نشستیم ولی من چیز خاصی بیشتر از مدرسه ازش نمیدونستم . خب این عادی نیست . بچه های توی اون سن خیلی حرف و خاطره دارن برای گفتن ولی اون چیزی نمیگفت . با تمامی اعضای خانوادش حرف زده بودم تلفنی ولی کلا برام ادم مجهولی بود نسبت به بقیه . اون دوران سخت عاشق سریال شرلوک بودم ؛ تنها شخصیتی که عاشقش بودم . حل مسئله ها و شخصیت کسی رو از جزییات فردیش تشخیص دادن ، تفریحم شده بود . پس سعی میکردم شخصیت اونو برای خودم تحلیل کنم . کار روانشناسی پیچیده ای انجام میدادم .
بعد یه مدت ، اون چیزی از خودش نمیگفت پس من هم شروع کردم به هیچی نگفتن . نه اینکه باهم حرف نزنیم ، اتفاقا توی موضوعات مختلف شدیدا رقابت داشتیم . اما هیچی از خودمون نمیگفتیم . از اون موقع عادت کردم که فقط گوش بدم و حرفهامو برای خودم تکرار کنم . هنوز هم که شاید منبع و دلیل این نوع رفتارمو پیدا کردم ، باز هم چیزی نمیگم و فکر میکنم کسی هم نمیگه . گاهی فکر میکنم که شاید چون من چیزی نمیگم بقیه هم نمیگن ؟ اصلا اگه بگم چی میشه ؟ شاید دلیلش این احساس و ترس رفتن بقیه ، باعث میشه که از بینهایت موندن یکی نا امید بشم و چیزی نگم .
این نوع رفتار دلیل این شد که من دوست صمیمی نمیشناسم . اصلا صمیمی یعنی چی ؟ چی شد که من بی اعتماد شدم به همه ؟ چرا نمیشه حرف دل رو زد ؟ خب نمیشه گفت که « خب به کسی چیزی نگو » . چون این نگفتن حال ادم رو بهتر نمیکنه . بلکه احساس تنهایی رو غلیظ تر میکنه . خب همه تنهاییم ولی این تنهای تنها بودن ناراحت کنندست . ایا این نوعی از افسردیگه ؟ شما هم همین احساس رو نداشتین ؟ ایا این نوع افسردگیه این قرن مدرنه ؟ اینکه اندوه ها و درد ها اون قدر کم باشن که تو وقت کنی و به این چیز ها فکرکنی ؟