کنار گذاشتن یه کار، یه عادت یا یه برنامه و هدف میتونه در عرض یه پلک بهم زدن انجام بشه. تو با وجود اینکه خودت یک برنامه برای خودت ساختی، میتونی به راحتی تصمیم به انجام ندادن اون بگیری. بنظرم تمام کارهایی که آدم پاسخگوی دیگری نیست ، درست مثل زمان راه رفتن بر روی یه طناب هست که تیر تعادل در دست خودته.
امشب درست ساعت ده شب وقتی بعد از رفع خستگی روز چشمام باز شد، یادم افتاد که برخی از تیک های چالشم باقی مونده ، هیچ تلاشی لازم نبود تا صدا ها ایده ی گذشتن از امروز و ادامه دادن از فردا رو پیشنهاد بدن. خیلی وقت ها این معامله رو قبول کردم و بعد از مدتی اون قرار از خاطر رفته. اما اینبار درست بعد از این افکار شوم، ایده ای دیگه ای پیشنهاد شد :" اگه الان بری و انجام بدی، بعدا به خودت افتخار میکنی !"
خداوکیلی دم ذهنم با این ایده گرم . چی ترقیب کننده تر از این پیشنهاد؟ حقیقتش من این چالش شیش تیکه ( شش تیک دایره ای شکل در دفتر کارهای روزانم) میخواستم و میخوام قدرت اراده خودم رو برگدونم و گردن کلفتش کنم. حتی منتظرم بعد از چالش 75 روزه ، قوانین دیگه ای که از همین الان لیست شده رو انجام بدم. چرا همین الان انجام نمیدم؟ چون هر چیزی یه تحملی داره و نمیشه تمامی بار رو بردوش این اراده سر به هوای این روزهام گذاشت. هر روز به خیلی چیز ها " نه" میگم و ثبتشون میکنم. همین ثبت کردن مقاومت ها باعث شده متوجه بشم که هر روز این یک درصد یک درصد بله گفتن به چیز های ریز ، چطور میتونه به چشم بیاد. هرچند باید اعتراف کنم که امروز یکی از " نه" ها رو نتونستم بگم به دلیل جشن خداحافظی یکی از کارمند های شرکتمون بعد از ده سال کار!
اگه بخوام به روش یه وبلاگر حسابی حرف بزنم باید از اتفاقات روز بگم. از اینکه یک هفتاد و پنج دقیقه در ترافیک با سه مرد در سه دهه شصت ، چهل و سی بگم؛ که چطور در مورد خرج انگشتر عروس، قیمت ورودی هر مهمون برای جشن عروسی ، در مورد وانت های کلاهبردار آزادگان و امثال اون حرف میزدن و من میشنیدم. – نخوام دروغ بگم ، نصف بحث هم در حال قانع کردن من بودن ، که من متوجهشون بودم – اما بنظرم اونا موضوع بهتری به ذهنشون نمیرسید. اما خب من امروز هم مثل تمامی روز های دیگه کارمندی حوصله نوشتن ندارم.
امروز از عکس هم خبری نیست چون تمامی عکس های ثبت شده امروز دارای هویت و شناسایی ان!