ویرگول
ورودثبت نام
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزندبه جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

قهوه برای من چیز دیگریست



هر وقت ، هر جا ، هر کسی به من میرسه ، یه نصیحت نخواسته میده که «با وضعی که تو داری قهوه برات سمه.» خسته شدم از این حرف ها . چند روزی تمرین به ترک کردم اما نشد که نشد ؛ حالم بد شد . کسل شدم . صبح ها دیگه جذاب نبودن .اخه من عاشق صبح هام که اگه نبودن امیدی به ادامه نداشتم . به همین خاطر از خوابم میزنم تا صبح هرچه که میتونم زودتر بیدار شم . هرچی که تلاش کردم ساعت بیداریم زودتر از شیش نشد . حال این بماند . مامان فکر میکنه که اینها علائم اعتیاد به قهوه هستن . ولی خب اونا نمیدونن که قهوه برای من معنیه دیگه ای داره که ترکش غیر ممکنه .

حدودا پارسال بود که جواب کنکورم اومد ، از دانشگاهی که قبول شدم ، اصلا راضی نبودم . البته همون موقع انتخاب رشته هم مطمئن بودم که همینو قبول میشم ولی خب انسان تا اخرین لحظه ، امید به ناممکن ها داره . قبول که شدم ، مثل همیشه ، برای دوست داشتنی کردن اونجا دست به عمل شدم و موفق شدم . به لطف کرونا فقط یه ترم تونستم برم دانشگاه ولی هر روز دلم تنگه اونجاست . دلم تنگ کارگاه های اونجاست . ناباورانه دلم اون سرمای وحشتناک ونک رو میخواد . اون گل فروش کنار خیابون توی مسیر دانشگاه ، صف ون ها. هر روز صبح زود پا میشدم . قهوه مو دم میکردم . توی فلاکس مخصوص کوچولویی که فقط یه لیوان گنجایش داشت ، میریختم و راه میوفتادم تا نزدیک دوساعت بعدش که به دانشگاه رسیدم ، تنها توی کلاس سرد بشینم . کارهای روزمو لیست کنم ، پبام هامو چک کنم و کنارش اروم اروم قهوه بخورم . اون ساعت ها ، فقط برای من بود . تنها و راحت .

اما از زمان شروع خونه نشینی ، این لحظات ناب ، خاطره شدن . باز سعی میکنم صبح هارو دوست داشتنی کنم . صبح ها زود بلند میشم ، یه قهوه میجوشونم ، صورتمو میشورم و با لیوان مخصوصم که پر از شیرقهوست روی تخت میرم و برنامه میریزم و پیام هارو چک میکنم تا خانواده بیدار بشن و بریم سر سفره صبحونه . بله صبح های من اینقدر کوتاه هستن ولی اگه روزی از من گرفته بشن ، بقیه روز رو باید به سختی ادامه بدم . بخاطر همین هم هست که هر چی زودتر بیدار بشم ، ساعات استقلال من بیشتر میشن . خونه در سکوته و من راحت میتونم تصمیم بگیرم .

یادمه کلاس شیشم بودم ( میشه همون اول راهنمایی ) ، قبل از ساعت شیشۀ، خودم بیدار میشدم و توی قوری کوچیکه که فقط گنجایشش یه لیوان بود ، چای درست میکردم . یه سفره ی کوچولو برای خودم روی اوپن آشپزخونه پهن میکردم و توی سکوت خونه ، طلوع خوشید رو میدیدم ، صبحونه میخوردم و با گوشی سونی الکسون کوچولوم – که تنها امکاناتش پخش اهنگ و رادیو و زنگ زدن بود – با هندفون ، رادیو گوش میدادم تا سرویس مدرسه بیاد . اون موقع به قهوه هنوز دسترسی پیدا نکرده بودم . اون موقع ها رادیو نمایش ، قهوه ی من بود . البته اونایی که رادیو باز باشن میدونن ساعت شش صبح ، ساعت خوبی نیست چون شروع سانس جدیده و با سرودملی و چیز های تکراری شروع میشه . ولی باز با این شرایط من هر روز گوش میدادم به امید اینکه زودتر نمایش شروع بشه .

حالا میبینم که من از بچگی معتاد این لحظات کوتاه خاص صبح خودم بود . حالا چطور میشه که من قهوه رو کنار بزارم ؟ بنظرم چیز هایی که به زندگی ارامش میدن ، چیز هایی که لذت زندگی رو به شما میچشونن ، هرگز ادم رو مریض نمیکنن هرچند که اگه مریض هم کرد ، حداقل اونجور که دوست داشتیم زندگی کردیم . حالا چه چیزی برای شما مثل قهوست ؟

دانشگاهقهوهتنهاییکرونارادیو
۴
۳
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
به جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید