از اوایل کرونا ، در این (شاید) دوسال ، یادم نمیاد که لباسی خریده باشم . البته شلوار چرا . معمولا خانوادگی و با هم شلوار لی میخریم اما لباس رو نه . نزدیکانم خوب میدونن که از خرید ، مخصوصا خرید لباس بدم میاد و مطمئنا میدونن چرا . اینکار همیشه حالم رو بد میکنه .
بعضی از روزها که با انرژی بلند میشم و تصمیم میگیرم که لباسی متفاوت تر از لباس های تکراری به تن کنم اما اکثر اوقات ناراحت از جلوی کمد دیواری کنار رفتم . هیچ یک از لباس هامو دوست ندارم . بنظرم هیچ یک از اونها زیبا نیستن .
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

راهنمایی که رفتم ، یکی از دوستانِ عینکی دوران دبستانم شروع کرد به لنز زدن . چهره ی بی عینکش هیچ وقت برام عادی نشد . دوستش نداشتم . او خیلی دختر زیبایی بود اما من او را با چهره ی عینکی اش میشناختم . اما حالا انگار یک چیزش کم است .
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ششم بودیم که مدرسه یک تخته وایت برد رو روی تخته سیاه قدیمیمون نصب کرد . از ان وقت من نتونستم دو را از سه تشخیص دهم . پس عینکی شدم . اواخر سال کنکور بودم که برای تغییر شیشه ی عینک به پیش چشم پزشک رفتیم . دکتر مژده داد که شماره ی چشمم به چهار رسیده .
در یک سال یه شماره کامل پریده بود . مامان وقتی چشمش شماره ی چهار بود عمل کرد . دکتر ها میگن که سن که بیست و دو میرسه ، چشم ها دیگر ضعیف تر نمیشن و صاحبش را راحت میگذارند . اما من از عمل میترسم . نه از خود عمل . بلکه از روزهای بدون عینک . تمام لحظات تصویر روز دبستانم یاداور میشود .
شش سالی هست فکر کنم که استخر نرفته باشم . تمام فعالیت های من و دوستانم در کلاس سوم و چهارم به اتخر منتهی میشد . تمامی اساتید و غریق نجات ها مارا میشناختن .دیگر عادت داشتیم که میرفتم بخش خلوت چهار متری و زیر آب خاله بازی کنیم یا شیرجه دلفینی و بمبی بزنیم . عجب دورانی بود . عجب کودکیی! معمولا در سالن استخر صدا سخت به مقصد میرسه چون در محیط پخش میشه . زیر آب باشی که هیچی . حالا فکر کن تو نتونی ببینی . نتونی لب خونی کنی . نتونی چهره هارو تشخیص بدی . چطور میتونی خوش بگذرونی ؟
وقتی عینکی باشی ماسک زدن در روز های سرد سخته چون همیشه مهی در روبه چشمانت هست . در روز های بارونی به این فکر میکنی چرا عینک ها برف پاکن ندارن ! در روز های سخت یا بینی درد داری یا آب چشمانت بخواطر لنز خشک شده .
با این حال باز از دوری عینک میترسم . اما تصمیم گرفتم که عمل کنم و به هیچ کس نگم . دوباره عینک عزیز نابودِ خودم رو با شیشه هایی الکی بزنم تا بتونم در تنهایی خودم رو درون آینه ببینم . بله . عینکی که باشی در تنهایی ، حتی بدون عینک هم خود رو درون آینه دیدن هم سخت است . من دور رو خوب نمبینم و این دور از بیست سانت به اون ور برای من تعریف میشه . من نمیتونم کمی دور بشم و خودم رو درون آینه ببینم . چهره ی خودم را نمیشناسم . چهره ی واقعی قایم شده در پشت عینک هایم را خودم هنوز دوست نمیدارم . چطور میتوان انتظار داشت که بقیه با چهره ی جدید دوست قدیمیشان کنار بیان ؟
اما میدونم که یه روزی میاد که هم بدنم رو دوست خواهم داشت و هم یک کمد لباس های خاص خودم را خواهم داشت و یک روزی به آینه از دور نگاه میکنم و چهره ام را میشناسم .
