این داستان - افکار کارمندی
هیچ وقت یادم نمیره، دفتر (ما به ساختمون مرکزی اصلی شرکت توی تهران رو دفتر صدا میکنیم) که می رفتم، یکی از بچه های اونجا یه بار از این ساعت کاری مسخره گفت و ناله میکردم و منِ احمق که حتی هر روز نمی رفتم و حتی هر روز تمام وقت نمی موندم، بهش گفتم " حداقل از ساعت پنج به بعد برای خودتونه !" اخه واقعا این حرف چه معنایی داره.

حالا من ، شش ماه بعد این خاطره، ساعت پنج صبح روز شنبه بلند میشم تا ساعت شیش و ربع از خونه بیرون بزنم و ساعت هفت و نیم به کارخونه برسم و انگشت بزنم. هرچند که سرساعت بودن برای مورد من مهم نیست. اما نکته اینجاست که امروز صبح ساعت شیش و نیم که توی سرویس نشسته بودم و با وجود اینکه شب قبل فقط پنج ساعت خوابیده بودم ، تلاش می کردم که نخوابم . به حرف های یکی از افراد حرفه ای رشتم فکر میکردم؛ خب اون خانم واقعا برای من میتونست در حد یه الگو باشه بع دلایل مختلف و با هم آشنایی به اندازه داشتیم، و چند روز پیش یه جمله ی ایشون در استوری هاشون یه سکوت تو مغزم درست کرد. " هر کی میتونه بره، بهتره از این فرصت استفاده کنه!" من هرکاری میکنم نمیتونم با مهاجرت کنار بیام. حتی توضیح دادنش هم سخته. و این خانم با تمام مرتبه ای که من برای ایشون فرض میکنم وقتی این حرف رو میزنه دوست دارم ازش بپرسم از سر عصبانیت میگی یا چی؟ چرا اینو میگی؟
واقعا نباید از کسی که ساعت پنج صبح پاشده بخوایین ساعت یازده شب همچین مسئله ی مهمی رو باز کنه .
اما خلاصه امروز صبح با فکر اون حرف از شانس دو تا اپیزود تا رسیدن به کارخونه گوش دادم : به خانه باز خواهم گشت از اورسی + بعد از رفتن از دیالوگ باکس. و در عین حال به این فکر میکردم که " اصلا فکرشو نمیکردم توی سن 22 سالگی شبیه فیلم های قدیمی کارمند نامیده بشم. اگرچه که عنوان مشاوری دارم (: اگرچه که خودم در این دوره ی زمانی این تصمیم رو گرفتم تا اتفاق افتادن خیلی چیز ها جلو گیری کنم. "
نمیدونم باید به این روز کاری بگم مفید یا نه . اما به عنوان یکی از جوون ترین اعضای اونجا، ساعتی چندین و چند دقیقه گوش شنوا برای نصیحت های کارمند های خسته دهه شصتی بودم مثل همیشه. در اصل به نوعی درست در کنار یادگیری کار ، در حال یادگیری دلایل کارمند نبودن هستم !
هرچند باقی حرف ها بمونه برای پست ویژه تجربه یک دهه هشتادی از سرکار کارمندی