در این چهار یا شاید پنج سال ، یکی از اصلی ترین نرم افزار های ارتباط جمعی که داشتم و شاید هر روز دنبالش کردم و سر زدم ، اینستاگرام بود و شاید هست . یعنی درست از زمانی که گوشی خریدم . من نسبت به دوستان و همسن های خودم دیرتر گوشی خریدم ، منظورم گوشی واقعیه چون اولین گوشیی که داشتم یه سونی الکسونِ اندازه نصف کف دست با سیستم عامل جاوا بود ! خیلی حرصم میداد . نمی تونستم به گوشی های بقیه وصل شم و آهنگ یا عکس بگیرم یا به اینترنت وصل بشم . شاید کار اصلیش جواب دادن به تماس های مامان بابا و موسیقی و رادیو بود . البته عکس هم می گرفت ! بعدش هم که شبکه های اجتماعی اومدن از گوشی مامان استفاده میکردم .
سال 2016 بود فکر کنم که یه روز با دایی و زن دایی، یه ظهر گرم ماه رمضان رفتیم علاالدین برای خرید گوشی و دور ما تا ده شب با زبون روزه طول کشید ولی در نهایت با هشتصد تومن پول پس اندازم « عزیز دل » رو خریدم . عزیزدلی لاغر و بژی رنگ به مارک هوآوی که تا همین الان یار همراه منه و تمام کارهامو کنترل میکنه البته از پارسال جا برای نسخه های جدید برنامه ها نداره و این باعث شده من ندانسته به یه مینیمالیست دیجیتال دربیام . حالا نه کاملا ولی الان بیشتر خودمو زیر نظر دارم .
امان از این بازی و شیطنت های ذهن ! ببین چه خاطرات کهنه ای رو واکاوی کرد . برگردیم سر حرف اصلی:
هیچ وقت سمت اسنپ چت ، فیسبوک یا توئیتر و امثال اونها نرفتم . میدونستم که یا حالم رو بدتر میکنن یا وقت زیادی میگیرن . فقط اینستا داشتم که بعد کمی یوتیوب برای جبران بی کفایتی های دانشگاه اضافه شد .
اینو کاملا خوب میدونم که بخشی بسیاری از آدمی که هستم و آرزوهایی که دارم به وسیله و تحت تاثیر گاهی آگاهانه ی این شبکه مجازی بوده . آدم هایی که دیدم ، داستان هایی که خوندم . اخباری که شنیدم . همه و همه در زمان رشد من ، نوجوونی ، من رو ساخت و اهدافم رو کامل کرد . مخصوصا آرزو ی بزرگ و اصلی من که میتونه هم دور باشه و هم نزدیک : سفر . مخصوصا تجربه ی سفر تنهایی .

اون قدر در این موضوع داستان و تجربه و اطلاعات رو دنبال کردم که آمادگی کامل ذهنی دارم . روز های سختِ کنکوری که سب از کلاس برمیگشتم و به اینستا میرفتم تا ببینم فلانی در این سفرش الان چیکار میکنه ، گاهی خیال پردازی میکردم که یه روزی خودم سفر رو جدی شروع میکنم ؛ کل روستا و شهر های ایران رو میگردم ، تمام عجایب رو میبینم ، با پیرمرد و پیرزن های هنرمند همکلام میشم یا شاید یه بار چوپونی رو تجربه کنم ، در خلیج فارس شنا کنم یا به قله دماوند برم
و در تمام اون سفر ها تجربیاتم رو بگم . استوری کنم تا شاید به دست یه دختر جوون دیگه برسه و حال وهوای روزگارشو عوض کنه .
همیشه سفر برای من خیلی ارزشمند بوده . مخصوصا از وقتی یادم میاد . ( کلا من انگار از کنکور به بعد آگاه تر شدم و بیشتر خاطرات رو یادم میاد . شاید ) قبل کرونا ، آبان ماه ، آخرین سفری که رفتیم یا خانواده ، یه شهر مورد علاقه من ، رشت بود . شاید دو یا سه روز اون سفر طول کشید اما شیرینی اون تجربه در تمام خانه نشینی های کرونا با من بود .
زیبایی سفر به تجربه های جدید اونه . در سفر رشت من برای اولین بار به جنگل سراوان رفتم ، زیر درخت های بلوط راه رفتم ، بلوط جمع کردم ، به میدون شهرداری رشت پا گذاشتم و در بازار اونجا با میوه بلوط وحشی آشنا شدم !!
تمام زیبایی های سفر رو گاهی فکر میکنم با خوردن اون بلوط تجربه کردم . روبه رویی با یک چیز جدید که تابحال تجربه شو نداشتی ، طمع اون ، عطر اون ، تمام کنجکاوی های کودکانه منو به پرواز درآورد . این حرف ها شاید خیلی عجیب باشن بخاطر همینم هست که من در این مورد و حال وهوایی که تجربه کردم چیزی نمیگم . اما اون بلوط به من گفت که فکر کن اگه به شهر های دور تر بری با چه چیز هایی روبه رو میشی ؟
چه چیزی میتونه زیباتر از این باشه که در دنیا سفر کنی و با مخلوقات مختلف و متفاوت رودررو بشی و لمسشون کنی ؟
بچه که بودم میگفتم من هم یه روزی سفر میرم و با بقیه به اشتراک میگذارم اما این سفرآخر هم باز این تناقضات درونی اذیتم کرد :
من شاید پرحرف باشم و جزو آدم های کم حرف به حساب نیام ولی درونگرام و این حالتِ عدم ابراز خودم و حرف های واقعیم از دوران راهنمایی به وسیله ی شرلوک و بقل دستیم برام ایجاد شد . اما همیشه عاشق برونگرایی بودم . عاشق حرف زدن و گفتن . و همیشه این دو جبهه درونم به دلایل مختلف درحال جنگن .
چند روز پیش ( با اخذ اجازه سفر (: !) به فومن رفتیم . به دل جنگل ها زدیم و حوالی قلعه رودخان و ماسوله گردشی داشتیم . شاید این سفر حالت خانوادگی و معمولیی داشت . هیجان خاصی نداشت . اما خب نمیشه این مقدار روبه رویی با درخت ها و بارون ها رو از نظر فراموش کرد .

در این سفر ، دوباره برای به یاد موندنش ، سعی کردیم در حد توان و شرایط اطرافمون غذا هارو هم امتحان کنیم . ترشی تره ، باقلاقاتوق(!) و بستنی سرخ کرده !!!!!!!!!
اینو خیلی خوب مطمئنم که اگه میتونستیم دست پخت یه آدم محلی رو بخوریم ، تجربه ی بهتری داشتیم و دیگه لازم نبود سه تا چهار قاشق روغن اضافه رو از روی غذا ها برداریم !! اما با تمام اون ، این غذا ها مُهری بر سفر کوتاه 40 ساعتمون بود .
اما باز هم من قدمی بر آروز ی کودکانه خودم برنداشتم و هیچ چیزی از گاو های مستقل قلعه رودخان ، بستنی یخِ سرخ شده ، روغنی بودن غذا های این محل ها یا دست انداز های بینهایت مسخره این شهر ها ، جنگل بینهایت زیبا و سبز یا گلهای پاییزی زرد قارچ های وحشی زیاد جنگل های نگفتم .
چرا ؟ خودم نمیدونم . شاید هم میدونم !
میدونم اینو که هرکسی یه متن اینچنینی با این موضوع و با این طول رو نمیتونه بخونه . نه زمانی هست و نه ما اون آدم های قدیمی قبل اینترنتیم . بخاطر همین اگه تا اینجا خوندی بدون همینکارت برای من خیلی ارزشمند بوده . ممنون .
