ویرگول
ورودثبت نام
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزندبه جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

دو از هفتادوپنج

از من به شما نصیحت؛ اگه دست خودم و این چالش نبود، هیچ وقت همچین متنی منتشر نمیکردم ، پس وقت هدر ندین!

امروز صبح رفتم پیاده روی. میدونم فرصت روزای تعطیل رو نباید با پیاده روی هدر بدم، اما شرایط بدنی این هفته اماده دویدن یا ورزش دیگه ای نبود. حدود ساعت 5:30 بلند شدم و بعد از ساعت شیش زدم بیرون. پارک بزرگ نزدیک ما، روزای تعطیل از همون صبح زود حسابی شلوغ میشه و من خیلی از این مسئله ناراحتم. روز های معمولی، وقتی من سرکار نمی رفتم و روز مخصوص پیاده روی میرسید، همراه های من پیرمرد ها بودن و من سعی میکردم باهاشون مسابقه بدم. اما پنج شنبه جمعه ها به هیچ جا نمیشه نگاه کرد. به هر سمت که نگاه میکنی، با یکی چشم به چشم میشی و این منو خیلی اذیت میکنه. بخاطر همین معمولا سرم رو با پرنده های قشنگ محلمون گرم میکنم. واقعا بامزه هستن.

به اپیزود دوم یه خانومی گوش میدادم که خیلی دوستش دارم و خیلی همه نسبت بهش تند هستن. درست چهار پنج سال پیش، این خانوم رویا های جدیدی به من یاد داد که در نهایت تغییرم داد. یکی دو سال اخیر کمتر پیگیرش بودم اما حالا دوباره یادم میندازه که از آرزو هام دور شدم.

خب چه خبر از چالش امروز؟ پیاده روی ورزش امروز بود که حسابی خستم کرد. رسیدگی به پوست حسابی انجام شد ولی زبان و کتاب روزانه سرسری خونده شد. دلیلش هم تلویزیون صبح بود |:

کتابی که دارم میخونم رو خیلی دوست ندارم اما تنها کتاب توسعه فردی طور بود که توی قفسه کتابخونم منتظر خوندن بود. فرصتی هم برای خرید کتاب جدید نداشتم. این کتاب رو خودم هم نخریده بودم. کادو تولد دو سال پیشم بود که دوست دوران کنکور داده بود. اسم کتاب « نیروی حال» هست. ابتدای کتاب با افکار پر حرف توی مغز شروع میشه ، که من حسابی ازش دارم. گاهی واقعا زیاد میشن و از پا میندازنم. اما هنوز به کتاب اعتماد نکردم. حس میکنم ممکنه از این کتاب های زرد با حرف های قشنگ باشه ، هرچند سعی میکنم چیزایی که میگه رو درک کنم در حد توان و انجام بدم.

کتاب میگه " در لحظه بودن یعنی به گذشته و حال فکر نکردن و انسان به دلیل ترس از دست دادن هویت خودش که گذشته اون رو بیان میکنه نمیتونه ازش دست بکشه."

من وقتی با دوست های دوران دبستان تا دبیرستانم حرف میزنم ، متوجه میشم که تمامی عواملی که من رو تعریف میکرده رو حالا از دست دادم. قبلا با نقاشی هام و پیانو زدنم شناخته میشدم و حالا چند سالی هست که نزدیک هر دو نشدم!

شاید آدم با آرزو ها، اهداف و ارزش هایی که داره تعریف میشه. چند ماهی هست که پیوسته فشار روم بوده یا خودم فشار ذهنی رو برنمیدارم اما چند وقت پیش دیدم که آرزویی ندارم. فراموش کردم یا بی ارزش شدن. به همین دلیل شروع کردم که خیال بافی و بعد از اون واقعا کردنشون برای رسیدن بهشون.

امروز حرف های خیلی بچه گونه شدن و احتمالا به دلیل فشاری هست که پایان نامه میاره و من هنوز دستم خالیه.

نور صبحگاهی طلوع ماه غروبه ها ( شهریور)
نور صبحگاهی طلوع ماه غروبه ها ( شهریور)


توسعه فردیپایان نامهچالش
۱
۰
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
به جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید