ویرگول
ورودثبت نام
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزندبه جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
خواندن ۵ دقیقه·۴ سال پیش

دوراهی انتخاب مسیر آینده

لذت دیدن طلوع خورشید در میان عطر گل های یاس
لذت دیدن طلوع خورشید در میان عطر گل های یاس

قرار بود امروز خاطرات روز دوم سفر چهل و یک ساعته را مرور کنم اما در پیاده روی امروز با مسئله ای روبه رو شدم که خاطرات زیادی را برام مرور کردن . خاطراتی که تاثیر عمیقی بر روی کسی که هستم گذاشتن و تونستم دلیل انتخابمو در یک جمله توضیح بدم .

بعد از گذروندن چند روز بد ، به شکلی عجیب حالم خوب بود و بابت اتفاقات ساده قلبم میرقصید ؛ مثل جوانه زدن گیاه برگ انجیری جدیدم که چند هفته نگران ضعیف بودن برگ هاش بودم ، خوش مزگی عجیب قهوه ی هر روز صبحم در ماگ کوچولوی جدید که گرفتم یا خنکای عطر صبحگاهی درختای کاج جنگل نزدیکمون در پیاده روی های صبحگاهی .

امروز هم خوب شروع شد ؛ تونستم قبل از شش و ده دقیقه ی صبح از تخت دل بکنم و در تاریکی قهوه ی عزیز دلمو اماده کنم و بعد از حاضر شدن ، هم زمان با طلوع خورشید به محل پیاده روی صبحگاهی محلمون برم . معمولا تا اونجا هشت دقیقه ای راه هست که معمولا دو تا اهنگ آروم وشاد میشه گوش داد تا به مقصد رسید . و منم آهنگ «dusty room» و « as it was» رو انتخاب میکنم و سعی میکنم یه همخونی ریزی برای خودم داشته باشم . بعد از رسیدن ، اینبار تمام سعیمو کردم تا اپیزود های دانلود شده ی قدیمیم که مدتی هست خاک خوردن ، گوش بدم و رسیدم به اپیزود نمیدونم چندم پادکست ده صبح با عنوان رهبر ارکستر و یک ساعت پیاده روی با آن سه دوست همراه بودم .

میهمان اپیزود در همون ابتدای گفتگو اشاره کرد که من برخلاف انتظار همه ، نوازندگی پیانو رو کنار گذاشتم و رشته کامپیوتر رو انتخاب کردم چون میدونستم نمیتونم جزو تاپ های اون رشته قرار بگیرم .

و همین جملات تمام سالهای کودکی رو برام مرور کرد ؛ درست یادم نیست که از چند سالگی به کلاس موسیقی رفتم اما از روی عکس ها میشه متوجه شد که وقتی به کلاس اُرف رفتم کلاس دوم بودم و بعد از یک سال و اتمام اون دوره ، کلاس پیانو در همون فرهنگسرا ثبت نام کردم . وارد کلاس سوم شده بودم و بعد از جشن تکلیف ، یادمه وقتی پنج شنبه ها به کلاس میرفتم ، به استاد ارمنیم سلام میکردم ، در رو میبستم و بعد روسری کوچولومو از سرم برمیداشتم . عجب کوچولویی بودم !

من فرزند اول خانواده بودم و از همون ابتدای سالهای ازدواج مامان بابا پیششون بودم و سختی های زندگی رو دیدم . سختی پس انداز ها و ماموریت رفتن های بابا رو دیدم . سرکار رفتن مامان رو دیدم .اما با تمام سختی های پا گرفتن اول زندگی ، بهترین دوران کوردکی رو داشتم که یه بچه میتونست داشته باشه ؛ محیط پر از دوست همسن ، انواع کلاس های ورزشی و هنری و امثال اون . یکی از بزرگ ترین اتفاقاتی که برام افتاد این بود که با وجود تمام مشکلات مالی خانواده ی جوون ما ، من به کلاس پیانو فرستاده شدم . اگه بخوایم از دلیلش حرف بزنیم ، به نظر من ، که من داشتم آرزوی بابا رو محقق میکردم . بابا گوش موسیقاییش عالی بود و عاشق آهنگ های کلایدر من بود . یادمه با ذوق موزیک ویدئو های این نوازنده رو برای من میگذاشت و لذت میبرد . اما مامان همیشه به من میگفت که این کلاس ها سرمایه ای هست برای آینده تا هرگاه لازم بود ، فرصتی برای ایجاد درآمد برای من باشه .

و من همیشه با زور و گریه به کلاسها میرفتم . اما من جوری بزرگ شده بودم که شادی بلند نمیگفتم که نمیخوام برم و در هر صورت میرفتم . مامان بابا بسیار برای اون کلاس ها هزینه کرده بودن . در خونه ی اولمون که بودیم ، تا کلاس ، بیست دقیقه ای رانندگی راه بود . از خونه ی دوممون ، دو ساعت راه بود . حتی زمانی که ماشین نداشتیم هم با پایه پیاده سر کلاس حاضر می شدیم و در همون ماه ها بود که من برای اولین بار تجربه کامیون سوار شدن رو تجربه کردم ( راننده کامیونی یک بار مارا تا کلاس رسوند !) یادمه هر روزی که کلاس داشتم ، اون روز هفته رو دوست نداشتم . در همه ی مهمونی ها از من انتظار میرفت که پیانو بنوازم و همیشه چند اشتباهی در اجرا داشتم . هیچ وقت با حفظ قطعات کنار نیومدم و تمام این سالها ، تعداد قطعاتی که از حفظ میتونم بزنم از تعداد انگشتان دستم کمتره اما با تمام این وجود ، وقتی به گذشته نگاه میکنم بسیار خوشحالم که خانواده منو مجبور کردن تا از کلاس دوم تا یازدهم به کلاس موسیقی برم ، چهار کنسرت داشته باشم .

وقتی هیجده سالت میشه و به عقب نگاه میکنی ، به این فکر میکنی که این سالها وقتمو صرف چه چیزایی کردم. در اون دوران ، من در بین دوستام از گذشتم راضی بودم ، چون درس های زیادی گرفته بودم ، مهارت های زیادی فرا گرفته بودم و دوران کودکیم رو مفید به نظر خودم گذرونده بودم .

سال کنکور که در کنار گرفتن دیپلم ریاضی ، خودمون با کتاب های هنر مشغول کرده بودم ، ازم انتظار میرفت که رشته موسیقی رو انتخاب کنم اما هیچ وقت زیربارش نرفتم چون میدونستم انتخاب اشتباهیه . درس های زیادی بهم داده بود اما چیزی نبود که بخوام به شکل تخصصی و آکادمیک دنبالش کنم و مسیر زندگیمو در اون جهت بکشم . به قول مهمون پادکست ده صبح ، من میدونستم که هیچ وقت در بین برترین افراد اون رشته قرار نمیگیرم . میدونستم بابا خیلی ناراحت هست اما اینبار مطمئن بودم . پس سعی کردم رشته ای رو انتخاب کنم که بتونم از توانایی هام استفاده کنم ، یعنی دانش ریاضیم و رَگ هنر دستام . طراحی صنعتی رو انتخاب کردم با تمام کج فهمی هایی که ازش داشتم .

من از موسیقی استفاده کردم و دوسالی هم به آموزشش پرداختم اما باز هم دوستی هست که کنارمه و هر وقت نیازش دارم به پیشم میاد .

یاد فیلمی افتادم که شخصیت اصلی از کودکی مجبور به رقص باله میشد . بزرگ که شد بلاخره در روبه روی مادرش ایستاد و رفتن به کلاس باله رو کنار گذاشت اما زمانی که به دنبال انگیزه و علاقه خودش میگشت در نهایت به باله رسید و اینبار بدون هیچ اجباری قبولش کرد .

من هم با پیانو کنار اومدم ، اجباری روی دوش هام نیست اما گاهی واقعا دلم پر میکشه که پشتش بشینم و اهنگ مورد علاقمو بزنم .




مشکلات مالیموسیقیپیانو
۲
۰
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
به جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید