
همین پارسال بود که تازه چند ماهی از ورود کرونا گذشته بود و مردم حسابی میترسیدن . همین روزگارِ ماه رمضونی بود که درِ دریاچه رو بستن ! در اصل همه جا رو تعطیل کرده بودن ولی خب ما ( ما ایرانی ها / ما انسان ها ) که نمیذاریم شکست بخوریم ، همیشه راهی پیدا میکنم برای ادامه دادن .
به تمام اون ادمایی فکر میکردم که صبح ها از ساعت شیش وارد دریاچه میشدن : میدویدن ، برخی اروم و برخی تند . برخی راه میرفتن ، برخی با دوستانشون بلند بلند حرف میزدن . دوچرخه سوار ها از پیست میزدن بیرون و بین ادما لایی میکشیدن ، برخی روی چمن ها تمریک بکس یا کشتی میکردن ، برخی هم روی پلِ گذر موج وسایلشون رو وصل میکردن و حرکات کششیشونو انجام میدادن . بعضیا با یه گروه میومدن و سرگروهشون تمرین های دستوریِ لحظه ای میداد یا برخی روزها مسابقه ی دو داشتیم .
همیشه به دونده ها حسودیم میشد . میشه . شاید . هر روز میگفتم که از فردا دویدن رو شروع میکنم که دوباره درش بسته شد و ماه رمضون اومد . از طرفی خیالم راحته که درسته زبون روزه نمیتونم برم ورزش اما درِ دریاچه هم بستست . ( چقدر نامردم )
امسال با شروع موج چهارم کرونا ، در پارک دلبند ما بسته شد .اما اینبار ادم های کمتری رو توی خیابون دیدم . امسال دیگه خیابون روبه رومون ترافیک نشد برای پارکینگ دریاچه . نشد که بگیم باز تابستون شد و دریاچه دیگه مال ما نیست !
داشتم میگفتم : یادِ پارسال افتاده بودم ؛ یاد روزگاری که مردم برای جلوگیری از افسردگیشون توی خونه ، میومدن توی خیابون ها راه میرفتن .پارسال خیابون کنار دریاچه رو بسته بودن تا اون قسمت مردم پیاده رویشونو بکنن ! زیر درختهای سبز چنار .
پارسال بود که شب های ماه رمضون میزدیم بیرون و توی اصلی ترین خیابون های فرعی بین برج ها پیاده روی میکردیم . خاطرات این روزها بوی گل های زرد بهاری سال پیش رو میدن که هر وقت میبینمشون برام زنده میشن . یاد روزی میوفتم که زهرا بدون خبر اومد دنبال تا بریم بگردیم . دریاچه بسته بود . رفتیم تا اون خیابون فرعیِ اصلی رو بهش نشون بدم . زیر درخت ها و گلهای زرد بهاری دراز کشیدیم . مورچه ها بهمون حمله کردن و تمام بدنمون شروع کرد به خارش ! چقدر زیبا بود اون روزگار . میدون دریاچه مقصد بعدیمون بود . شاید دوساعت روش نشستیم و از دور دریاچه رو دیدیم و کلی حرف زدیم . حرف زدیم در زیر اون افتاب گرم و از باد های کوچیک گذری که بهمون میخورد کلی کیف میکردیم . هیچ کاری نمی کردیم و کلی خوش می گذشت .
گاهی به این فکر میکنم که چه خاطراتی میتونستم داشته باشم اگه دانشگاه باز بود . اگه این سه ترم رو توی خیابون ها میگذروندم و توی ون های منتهی به دانشگاه . توی کارگاه های سرد و گرم دانشگاه . روی زمین چمن سبزی . چه چیزی میتونه این خاطرات رئ به من برگردونه ؟ چندی پیش ، برای یه ارائه ، دنبال عکسی بودم داخل پیج اینستا گرام انجمن یکی از دانشگاه ها . عکس ها و رویداد ها و خاطرات اونها برای من مرور شد و حسرت خوردم ؛ به استرسی که سر اجرا ها داشتن ، به خستگی اون گردهمایی ها . من عادت ندارم به حسرت خوردن ولی اینبار حسابی خوردم .
این روزای گرم بهاری که به بیرون نگاه میکنم ، چشمم به گل های زرد آبشاری خیابون فرعیِ اصلی میخوره و بوی خاطرات زنده میشه .
این روزها باید چیکار کنیم برای التیام این تنهایی و روزمرگی ؟
