ویرگول
ورودثبت نام
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزندبه جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
خواندن ۳ دقیقه·۴ سال پیش

برگشتن به آزاد نویسی

چند شبی هست که یه ساعتی باید توی تخت غلت بزنم تا بخواب برم. توی اون یه ساعت انواع و اقسام فکر ها و حرف ها و داستان ها درون ذهنم عبور میکنن. امشب یکیشونو مینویسم و به عنوان اولین متن بعد از مدتها دوری مینویسم.

صبح ها دوست دارم زود بیدار بشم ، زمان طلوع خورشید . از پنجره خونمون که گیاها جلوشو پرکردن ، از پشت پرده ی نازکمون ، نیزه های سرخ و صوتی آفتاب پشت ابرها رو ببینم درحالیکه توی آشپزخونه با تلاش برای ایجاد کمترین سر و صدا برای بیدار کردن بقیه ، قهوه درست کنم . یه شیر قهوه شیرین . بعدش هیچ امتحان یا پروژه ای در نزدیکی نداشته باشم تا کل روزم رو از همون اولش فدا کنم . بجاش برم بشینم پشت لپتاب برای سر زدن به یوتیوب. با خودم بگم این سارا کجا مونده ، دو هفته پیش گفته شنبه برمی‌گردم و هنوز ولاگشو آپلود نکرده ، نگرانشم. هربار پروفایل علی هم میبینم یاد نگرانی های چندینو چند ماه قبلم میوفتم که یهو بدون هیچ حرفی ناپدید شد.
شاید فکر کنیم که من یه آدم بیکار و بی دغدغه و بی خیالم. یه آدم که معتاد اینترنت. اما خب اصلا اینطور نیستم. مطمئنم نیستم چون به چیزهایی که بهشون اعتیاد دارم آگاهی کامل دارم.
یه سال پیش که دوستم « دال» کانال سارا رو بهم معرفی کرد ، گفتم "عمرا بشینم پای ولاگ های زندگی یه بچه همسن خودم. چه فایده ای داره ؟"اما اون خلوص و سادگیش. اون تُندیش و از طرف دیگه تلاش هاش برای بهتر شدن و فعال بودن رو خیلی دوست داشتنی شد برام . اون زمان ها ، هر روز سعی میکرد یه ولاگ بگیره و منم هر روز صبح وقتی یوتیوب بالا میومد منتظر دیدن فیلمش میشدم و اگه نیومده بود نگرانش بودم. اما چهار ماه پیش حملات زیادی بهش شد و اونم گفت "دیگه نیستم" ? و من انگار دوستمو از دست داده باشم . خیلی ناراحت بودم . دوست داشتم بهش پیام بدم که "چقدر باهات موافقم و اینکه به حرف های ادم های بیکار گوش نده و خودتو اذیت نکن". اما ندادم. چرا ندادم ؟
چند وقت پیش سرکار ، سر موضوعی یاد سارا افتادم و میخواستم بگم" آره اتفاقا دوست من اینکارو کرده و فلان شده!" اما سارا دوست من نبود . از وجود من خبری نداشت. چطور یه یوتیوبر رو دوست خودم معرفی کردم وقتی خیلی چیزارو درموردش نمیدونم.؟!!
به این فکر میکنم که آیا اگه منم این وبلاگ رو مداوم ادامه بدم ، کسی دلش برام تنگ میشه ؟ کسی پیش خودش منو دوست خودش یاد می‌کنه ؟ به قول امیرعلی ما زندگی میکنیم و پیش میریم تا ادم های اطرافمون بیش تر و بیشتر بشن تا این حس تنهایی دیر به دیر بهمون حمله کنه. پس نباید خودم رو برای اینکه دوست دارم بقیه منو به یاد خودشون بیارن، دعوا کنم.
هرچند که، از طرفی، منی که در برابر بقیه ظاهر میشه ، حاضر نیست یه متن بدون فایده بنویسه ، با خودش فکر میکنه که چرا باید بعضی این مدل متن ها رو بخونن ؟ چرا من اون آدم هارو (امثال سارا و علی) رو دنبال میکنم ؟ خب شاید چون اینجا منِ بدون اسم و نقابم. دختری که دوست داشتم باشم اما به خودم اجازه نمیدم.


بعد از نوشتن ، برای درگیر شدن ذهنم برای فکر نکردن، آخرین اپیزود پادکستی رو که دانلود کرده بودم پخش کردم و چقدر مرتبط بود با این افکار
: پادکست تراس - اپیزود دوم - اثر پروانه ای از سوشال مدیا


۱
۰
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
ناشناسی که میخواهد حرف بزند
به جای گفتن ، مینویسم تا جایی برای افکاری جدید باز شود .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید