این دو هفته ایی که به ما ایرانی ها گذشت، تقریبا و قطعا معادل یک جهنم کامل بود. من نه آدم سیاسی ام، نه تحلیلگر مسائل خاورمیانه که نظر کارشناسی بدم. نوشته ایی که دارید می خونید، برداشتی از زندگی یک شهروند عادی توی جهان سومه.
من معمولا تا ساعت ۳ ۴ صبح بیدارم و کارامو می کنم، موزیک گوش می دم گاها هم چرخی توی سوشیال مدیا می زنم. ساعت ۳:۵۹ دقیقه، توی توییترم از یک شهروند عادی عراقی ( یه سری آدم گوشه و کنار جهان می شناسم متاسفانه )توییتی زد من باب ترور (کشته شدن؟ ) یک مقام بلند پایه ایی ایرانی نزدیکی فرودگاه بغداد. طبیعتا خبرگزاری های داخلی که باسن این حرفا نمی ذارن و اون ساعت صبح خوابن. خبرگزاری های خارجی هم که تا یه خبر رو تایید کنن، نصف جهان خبر رو کار کردن، پس طبیعتا من بیخیال شدم و گوشی رو رو پرت کردم روی میز و خوابیدم. صبح که بیدار شدم با بهت و حیرت دیدم توییتی که دیشب دیدم و باعث شده بود پاپیون بشم، به حقیقت پیوسته و شخص مذکور رو واقعا ترور کرده بودن. با توجه به مطالعات اندکی که در زمینهی جنگ دارم، می دونستم که این حرکت، یه چیزی نزدیک به اعلان جنگ به یک کشور دیگس. داداش عزیزمون هم، با پررویی تمام صبح اعلام کرده که بله ما زدیم، خوب کردیم، بازم می زنیم. در طی یک هفته، تایم لاین توییتر، اکانت خبرگزاری های خارجی و داخلی بی وقفه در حال صحبت در مورد جنگ ایران و آمریکا بودن. اما، چیزی که این وسط نادیده گرفته شده بود ، زندگی ۸۰ میلیون ایرانی به اضافه یه میزان میلیونی ( نمی دونم جمعیت عراق چقده ) شهروند عراقی بود. اینکه عراق رو تبدیل کرده بودن به زمین فوتبال و این می زد و اون می زد به نظرم اصلا برای یک مملکت صحنه قشنگ و دوست داشتنی ایی نیست. تاثیری که این تو زدی من می زنم، توی زندگی ما داشت اونقدر عمیق بود که با توجه به آروم شدن اوضاع بنده به شخصه هنوز هم در شرایط پاپیون به سر می برم. همه آدمایی که باهشون کار می کنم، می شناسم و می بینم هیچ دیالوگ مشترکی به جز جنگ نداشتن. از همه استرس ها و فیک نیوزهایی که طی این یک هفته میومد و می رفت میگذرم و شما رو دعوت می کنم به شبی که زاخار اصلی آمریکاییا اومد واسه سخنرانی. ۳۰ ۴۰ نفر آدم گنده، دور هم در تنش شدید در حال نظاره سخنان گهربار ایشون بودیم. نفس از کسی در نمیومد، گاه و بیگاه آدمایی که انگلیسیشون بهتر بود، یه تیکه از صحبتای زاخار رو برای جمع ترجمه می کردن، اما بهترین لحظه، آخرین دیالوگ سخنرانی بود. همه اون ۳۰ ۴۰ نفر آدم، در لحظه و هم زمان ، آهی از سر راحت شدن خیالشون کشیدن. نگاها به هم بود و لبخندها بر لب. هیچ وقت تو زندگیم این سطح از استرس مشترک رو درک نکرده بودم. اشاره ایی هم به تلخ ترین اتفاق این هفته نمی کنم چون تعدادی از دوستانم توی اون هواپیمای کذایی بودن.
جنگ تلخه. جنگ چهره بسیار زشتی داره که ویران می کنه بدون هیچ نگاهی به انسانیت.