
موسیقی همیشه واسه من راه درمان بوده. یه نگاه فرای سرگرمی برای من داره، البته به احتمال زیاد برای همه آدمهای معتاد به موسیقی همین شکل رو می گیره بعد یه مدت. اما می خوام از یه زاویه ایی بهش نگاه کنم که شاید برای همه منطقی نباشه. من در همه لحظات زندگیم، حتی اگر موسیقی ایی در حال پخش شدن نباشه، توی ذهن خودم، یه موزیک متن براش دارم. همه آدماها خاطراتشون با موسیقی عجین شده، شکست های عشقی و ناراحتی ها بیشتر، اما توی زندگی من لحظات بسیار خوبی هستن که با بودن موسیقیش بیشتر تعریف می شن. مثل اولین نگاهی که فهمیدم توش حس هست ( با موزیک متن Hanz zimmer - time ) استرسی که کاب برای ورود به خاک آمریکا می کشید با استرس من برای به زبون اوردن و بیان کردن واقعیتی که بین ما جریان داشت برابری می کرد. لحظه موفقیت آمیز بودن پروژه ایی که ۶ ماه براش زمان گذاشتیم با آهنگ (Queen - we are the champions ) تا اون لحظه ایی که بهترین رابطه زندگیم به دلیل نامعلومی از سمت طرف مقابل تموم کردیم با موزیک متن ( Archive - chaos ). همه ی این خاطرات تلخ و شیرین ، با حال عجیبی عجین شده با موسیقی هایی که توی بازه های زمانی مختلف بهشون علاقه مند شدم. متن خوب، هارمونی و ملودی زیبا و .... اما هیچ وقت با دوباره گوش دادن به این موسیقی ها غمگین نشدم. یعنی حتی زمانی که Archive - Chaos رو گوش می دم ، مستقیما فلش بک نمی زنم به مرور تمامی خاطرات بدی که توی همه اون سالها باهاش روبه رو بودم قسمت اعظم خاطراتم رو خاطرات خوب تشکیل داده. نمی دونم قابلیت عجیب ذهن منه یا برای بقیه آدماها هم همین شکل رو به خودش می گیره اما موسیقی برای من راه فرار از واقعیت و برگشتن یه لحظات نابیه که شاید کمتر تجربش کنم.
برای من کار کردن تو محیطی که موسیقی قابل استفاده نباشه مساوی با مرگ تدریجی، تمامی جاهایی که کار می کردم همکارا و خودم دائما در حال گذاشتن موسیقی با سلیقه های مختلف بودیم. راک، آلترنیتیو ، پاپ ، رپ و ... همین موضوع در نهایت باعث شد که من بتونم تقریبا توی هر ژانری آرتیست های خفنی پیدا کنم و همه سبکی هم گوش بدم. موسیقی برای من تبدیل شد به درمان نه یک سرگرمی.