امروز با توجه به همه مقاومتم در مقابل واقعیت و چرایی زندگی کردن، طی صحبت کردن با یکی از دوستای صمیمیم، واقعیت با تمام توان بهم یه سیلی زد. اینکه دلیل اصلی این همه دوییدن ما تو زندگی چیه؟ چرا داریم مثل تراکتور کار می کنیم؟ چرا داریم تو این جامعه مصرف گرا، تبدیل میشیم به یه سری ماشین خرید. چیزایی می خریم که برامون طراحی شده تا بخریم. عمر مفید هر گوشی هوشمند اگر قرار باشه با دنیای دیجیتال پیش بریم خوشبینانه ۱ یا ۲ ساله. عمر مفید یک ماشین که تولید کشورای پیشرفته اس، به صورت میانگین تقریبا ۵ ساله. همه‌ی شرایط و مدل مارکتینگ کردن کمپانی های بزرگ، داره جوامع رو سوق می ده به سمت مصرف گرا بودن. حالا این قسمت ماجرا که ما هر روز لباس جدید می خریم و زباله تولید می کنیم به کنار. بحث تغییرات آبی هوایی و گرمایش گلخانه‌ای هم که نشون می ده ما مسیر کاملا اشتباهی رو پیش گرفتیم اما باز هم هیچ کدوم از اینا هدف اصلی من نیست. ما ( جوامع انسانی ) توی کل تاریخ زندگی زمین صدم ثانیه ایی بیش نیستیم. پس تغییراتمون اونقدری زمین و اکوسیستم کره زمین رو تغییر نخواهد داد. در نهایت ما چون قدرت مقابله با عوامل طبیعی رو نداریم از صحنه روزگار محو می شیم برای همیشه یا نسلی میاد که با این تغییرات سازگاره. پس ۱ صدم ثانیه دیگه بر اساس عمر تقریبی زمین نه نسل بشری وجود داره نه گرمایش گلخانه‌ایی و هیچ کدوم از این مشکلات. اما من امروز فهمیدم که ما بدون هیچ دلیل منطقی ایی داریم فقط می دوییم. می دوییم برای داشتن پارامترهای بی ارزش بیشتر، می دوییم برای داشتن آرامشی که هیچ وقت با این سیستم زندگی بهش دست پیدا نخواهیم کرد. فلسفه زنده بودن و زندگی کردن ما هم کاملا بدون هیچ منطقی یا هدفیه. هیچ کس نمی دونه چرا زنده ایم ، چرا داریم زندگی می کنیم ، چرا میمیریم و بعد از مرگ چه اتفاقی واسمون می افته. همه‌ی این مواردی که بالا ذکر کردم باعث شده تا بشیم و باخودم فکر کنم که، خب ، من برای چی دارم زندگی می کنم. اگر قرار بر این باشه فقط در لحظه زندگی کنم و به قول ادمایی که الان توی موقعیت منن " از همین الان لذت ببرم " با توجه به وضع جامعه و بازه زمانی ایی که توش زندگی می کنیم پس شکست سختی خوردیم. اگر قرار باشه به آینده و هدف و معنای زندگی فکر کنم، طبیعتا بعد از یه بازه زمانی همین عقل نداشته ام رو هم از دست می دم و دیگه نمی تونم بفهمم چی درسته چی غلط. اگر اینطوری به مفهوم زندگی و زنده بودن نگاه کنیم و پس چه دلیلی داره که نفس بکشیم و این رنج رو تحمل کنیم؟ رنج اینکه هر روز ببینیم عده زیادی بر اثر جنگ های بدون دلیل دارن میمیرن؟ رنج دیدن توی فقر زندگی کردن یک قاره با n میلیون جمعیت؟ رنج دوییدن و نرسیدن. فک می کنم درصد بالای از آدماهای توی بازه‌ی ۲۵ تا ۳۵ سال ایرانی، دنبال این نیستن که سرمایه دارهای خفنی باشن، یا بیزینس های پولساز عجیب بزنن. فکر می کنم همه ی ما، قشر متوسط جامعه امروز ایران، دنبال داشتن آرامش روانی ایم. آرامشی که هر روز با خبر گرون شدن دلار، بنزین، مایحتاج روزانه و .... متزلزل تر از دیروز نشه. فکر نمی کنم خواست آرامش برای ۵۰ سال مفید زندگی کردن خواسته‌ی عجیب یا زیادی باشه. چه اتفاقی باعث می شه که همه ما حتی نتونیم رنگ آرامش رو به مدت ۳۰ سال ببینیم. منظورم روی کار اومدن حکومت دیکتاتور نیست، چرا اصلا باید حکومت و حکومت های شبیه به این شکل بگیره؟
اینا سوالاییه که هیچ وقت واسشون هیچ جوابی پیدا نمی شه، چرایی اصلی هیچ وقت قابل درک نیست و همه جواب هایی که الان داریم صرفا تحلیل ها و نتیجه گیری های پر غلط انسان هایی شبیه به ماست.
