من به طور جدی موسیقی عرب رو تقریبا از ۳ یا ۴ سال پیش باهاش آشنا شدم. ینی قبل از اون آرتیستایی شبیه انور براهیم گوش می دادم اما اینکه بیوفتم توی موزیک و فرهنگ عرب، واقعا از ۳ یا ۴ سال پیش بود.
من با یه دختری آشنا شدم، نویسنده، کتابخون، پشم ریزون در ادبیات. اوایل خیلی معقول و ماخوذ به حیا باهم دیگه برخورد می کردیم اما متفاوت بود. خیلی.
هیچ وقت " عاشقش " نشدم، اما بی نهایت ترین جذابیت دنیا رو واسم داشت. از لحاظ ظاهری ساده بود، قد معمولی ، صورت نمکی ، هیکل معمولی. اما کیفیتی داشت که توی کمتر آدمایی دیده بودم و یه فرق اساسی داشت آدم شب گردی های من شده بود. به صورت معمول انسان ها با هم بعد از ساعت کاری قرار می ذارن، دیگه نهایتا ساعت ۱۰ شب. اما دیدن های ما از ۱۲ به بعد شروع می شد، یه کافه ی دنج پیدا کرده بودیم که تا صبح باز بود، گاهی اونجا سر می کردی و مشتری دائم شده بودیم. از تمام جهان صحبت می کردیم، فیلم ، موزیک ، گاسیپ ، کار ، غر زدن ، پسرهایی که دنبالش بودن ، دخترهایی که با من قرار می ذاشتن و هر چیزی که فکر کنید.
تعریف کرد برام، قصه خوند و داستان ساخت. توی اون کوچه ی بن بست با یه دید ابدی به اتوبان. توی همون کوچه ای که عاشق خونه انتهای کوچه شده بودیم و یکی از ساکنینش هم دیگه مارو می شناخت اینقد ساعت ۳ صبح توی اون کوچه بلند بلند خندیده بودیم و سیگار کشیده بودیم با هم. توی همون کوچه ۱۰ دقیقه داستان خونیش رو تبدیل به ویدئو کردم. هیچ وقت هم نشد که بهش برسونم این ویدئو رو تا ببینه و نظر بده. داستانش تکونم داده بود، بی رحمانه زیبا بود. وجودش با فرهنگ عرب گره خورده بود برای من. یه سوییت زیرزمین، ته یه کوچه ی بن بست، حوالی مرکز شهر، نشسته بودم پایین پاش روی زمین و چونش رو گذاشته بود روی سرم. سرم رو کشید عقب و برای اولین بار بوسیدم.
ما عاشق هم نبودیم. حتی نمی دونم چقدر هم دیگه رو دوست داشتیم اما تجربهی معاشرت باهاش بی نظیر بود.
یه شبی که ۴ صبح داشتیم بر می گشتیم خونه، برام آهنگ گذاشت. مشروع لیلی - رمان.
شبم، لحظه لحظه های شبم گره خورده به موزیک موج نوی اعراب. دستم گذاشتم روی صورتش نگاهش کردم، عشق نبود کیفیت بود. کیفیت خالص.

موزیکه رو هم لینک کردم.