تقریبا یک هفته از قطع شدن کامل دسترسی ما به گردش آزاد اطلاعات می گذره. همچنان هم هیچ اتفاق خاصی برای بهبود این وضعیت نیوفتاده. من با توجه به مدل کارم از همون روز اول، شاید با یه تاخیر ۱۲ ساعته تونستم دسترسیم رو برگردونم اما داشتن دسترسی هم فایده چندانی برای من نداشت. شده بودم خبر رسان بچه ها و دوستهایی که بیرون از ایرانن به خودشون و خونواده هاشون. خبر می گرفتم از حالشون و خبر رو می رسوندم به بچه ها و برعکس. چیزی که توی این مدت حس کردم، به طور قطع به یقین معنی پیدا کردن فاصله‌ی آدما از خانواده و وطن بود. من که داخل بودم، هیچ خبری ، مطلقا هیچ خبری از ناحیه های دیگه توی تهران نداشتم، حالا داشتم با واقعیت فاصله ی چند هزار کیلومتری دوستام که تو آلمان، ایتالیا، اسپانیا و ... زندگی می کردن روبه رو می شدم. خبرهایی که از خانواده ها به دوستام می دادم همشون یکسان و بدون تفاوت بود: بهش بگید ما خوبیم مامان/بابا جان. خودت خوبی؟ اوضاعت خوبه؟ اینجا هم خبری نیست. در همین حد. همین قدر ساده بود مکالمه ها. البته من خودم یه سری چیزها به مکالمه ها اضافه می کردم که بچه ها کمتر استرس داشته باشن، نه بابا خبری نیست، یه کم شهر شلوغ شده ، یه کتک کاری ایی کردن اما همه چی آرومه الان خیالت راحت باشه.
ابعاد زندگیمون در هر سطحی تحت تاثیر قرار گرفته، توی این چند روز بیشترین تعداد مکالمه با بچه های بیرون ایران رو داشتم و این واقعیت که اونا میلیون ها کیلومتر از ما دورن باز دوباره درک کردم. سعی کنید به دوستاتون که بیرون ایرانن آرامش بدید، رسانه، واقعیتی که می خواد رو نشون می ده، بهشون بگید که الان آرومه همه چی، خبر خاصی نیست دیگه.
