باز هم طبق روال معمول یه مدتی حوصله نوشتن نداشتم. همیشه این موضوع توی بلاگهایی که داشتم پیش میاد. یه مدتی هستم و پیگیر می نویسم، اما یهو خاموش می شم انگار. امروز بالاخره بعد از مدتها دلم خواست دوباره بنویسم. اما هرچقدر گشتم چیزی به جز ناامیدی پیدا نکردم برای نوشتن این روزها. نمی دونم آینده چطور پیش می خواد بره، اما حقیقتا چیزی نیست که بتونه عمیقا خوشحالم کنه. منظورم از خوشحالی عمیق، خوشحالی ادامه داره. اینکه یه اتفاقی بیوفته و بتونه ساعتها و روزها خوشحال نگهم داره. قبلا، یک سال پیش، این اتفاق می افتاد. آدمها، پیشرفتها و اتفاقات این شادی رو به وجود میاورد، اما الان همون دست و همون سبک اتفاقات هم نمی تونه طولانی مدت حالم رو خوب نگه داره. انگار که محکوم شدم به یک درد عمیق و طولانی یا با یه حکم حبس ابد روبهرو شدم. زندگی هر روز داره سختتر میشه، سختتر از تمامی جهات، زندگی عاطفی، زندگی مالی، زندگی به عنوان یه شهروند و .... و این سختتر شدن اوضاع باعث می شه دیگه نتونم روی هیچ چیز درستی تمرکز عمیق بکنم. چند روز پیش تازه با این واقعیت روبهرو شدم که خریدن همه وسایل دیجیتالی که از بچگی عاشقشون بودن عملا برای من دیگه غیر ممکن شده. چرا؟ چون جبر جغرافیایی باعث شده من توی این مختصات خاص از کره زمین به دنیا بیام. دلیلی براش ندارم، کاری ام ازم بر نمیاد برای تغییر شرایط پس با چه قدرتی و برای چی باید ادامه بدم؟ ادامه دادن به چی اصلا؟ اسم این رو فکر کنم کسی نمیذاره زندگی کردن، این بیشتر به هر روز مردن و هر صبح دوباره مردن رو شروع کردنه.
آیا با مرگ چیزی تغییر می کنه؟ اگر بخوام رو راست باشم، واقعا نمی دونم. تجربه زیستم ثابت کرده که همیشه اون لحظهای که فکر می کردم شاید دیگه وضعیت از این بدتر نشه، اتفاقات طوری رقم خورد که با خودم گفتم کاش همونطوری میموند همه چیز. اگر، و اگر حتی ۱ درصد هم اطمینان داشتم که با مرگ چیزی تغییر می کنه، دست دست نمی کردم. حداقل اگر می دونستم که بعد از مردن بیولوژیک به عنوان یه انسان یه اتفاق جدید و جالب می افته تغییر رو ایجاد می کردم.
دورم؟
بله، خیلی دورم از یه چیز آروم و زندگی روتین. آرامش من شاید توی یه زندگی خیلی خیلی معمولی باشه، بتونم یه ماشین معمولی بخرم، یه سری دیوایس معمولی و بامزه با خیال راحت بخرم، بتونم اجاره خونم رو راحت بدم و .... این چیز زیادی نیست.
مرسی بابت همه جوونی ای که از من گرفتین.