یه جایی می رسه که از مفاهیم کلیشه‌ای که توی جامعه ایرانی جا افتاده متنفرم می شم. این تنفر عین یه ابر سمی بزرگ و بزرگ تر می شه تا تنفرم نسبت به نسل بشر، مخصوصا بشر احمق، روی کل زندگیم سایه بندازه. اینکه به هر کاری اینقدر راحت لیبل " خوب و بد " می زنن آدما بیشتر باعث اعصاب خردیم می شه.
یه چیزی راجبه خیانت می خوندنم چند وقت پیش، مهم ترین نکتش این بود که خیانت الزاما در اثر رابطه‌ی بد نیست. بعضی از آدما زندگی در لحظه بدون اینکه به عواقبش فکر کنن رو دوست دارن. لذت بردن از حس سکس با شخصی که شاید کمتر از یک روزه می شناسیش، یا وارد یه ماز عاطفی شدن با آدمی صرفا از نظر ظاهری واست جذابه، باعث می شه به هیجان بیان. این رفتار سرزنش شدس، چرا؟ چون ما توانایی درک متقابل از هیچکس رو به عنوان یک انسان نداریم. همیشه خودخواهی انسان ها در اولویت اول قرار داره، چطور؟ خیانت نکن تا من آسیب نبینیم، خیانت نکن تا من حسودی نکنم و .... خب؟ که چی؟ چرا باید توی یک فریمورک تکراری و بورینگ و خسته کننده زندگی کرد؟ چون من نوعی ناراحت می شم؟ به درک! لحظه ای اهمیت نداره من چی می خوام اینجا دو حالت پیش میاد، یا من می تونم طرف مقابلم رو درک کنم، متوجه باشم که هیجان بخشی از زندگی، شخصیت و زندگی کردن اون آدمه و یا نمی تونم. اگر می تونم پس علاقم به اون آدم همچنان پابرجا می مونه هرچیزی به شکل رابطه ادامه پیدا می کنه، یا نمی تونم و همه چیز تموم میشه.
همه چیز توی رابطه با حرف زدن حل می شه، حرف زدن و خود واقعی بودن. زمانی که داریم نقش بازی می کنیم نهایت می تونیم یکسال اجرا بریم با اون کاراکتر، در نهایت خسته می شیم و همه چیز رو بدون دلیل منظقی از هم می پاشونیم. اما زمانی که بتونیم نقش بازی نکنیم به آدم مقابل احترام گذاشتیم برای تصمیم گیری، می تونه یا نمی تونه. همینقدر ساده.
