دارم آروم آروم قدم می زنم و دنبال یه مغازه می گردم که باز باشه بتونم ازش چیزایی که واسه غذا پختن لازمه رو بخرم. امروز فک کنم روز ۵ امیه که دارم دنبال یه مغازه می گردم. از وقتی شبکه های ارتباطی فقط روزای آخر هفته کار می کنه ، با زیرساختی بدی که داشتیم دیگه خیلی سخت می شه از جهان بیرون اطلاع پیدا کرد، فقط به چیزایی دسترسی داریم که حجم کمی واسه لود شدن احتیاج داشته باشن. اما پست دوباره سرش شلوغ شده. دوباره مثل دوران قبل از تلفن نامه فرستادن رونق پیدا کرده، اما البته اونم با ضوابط خاص خودش ، مثلا هر بسته ای که می رسه به کشور حداقل دو هفته توی مخزن امن پست می مونه و بعد به دست صاحبش می رسه. تک و توک خبرهایی که از بیرون ایران میاد، نشون می ده وضعیت همه جای دنیا تقریبا همینه. شرکت های بزرگی مثل گوگل و آمازون به خاطر مردن بخش عظیمی از کارکنانشون عملا سرویس هایی رو ارائه می دن که ظرفیت کمی از نیرو کار رو لازم داشته باشه. اینستاگرام و فیسبوک هم دیگه تبدیل به خاطره شده واسمون.
بالاخره یه مغازه پیدا می کنم و یه سری چیز میز شبیه سیب زمینی و برنج و روغن می خرم ازش. خوشحالم که حداقل مصافت کمی رو باید برگردم ، نزدیک ۲ ساعت پیاده روی دارم اما می دونم دست پرم. از وقتی این بیماری زمین رو درگیر کرده، سیستم حمل و نقل عمومی به خاطر خطرات و غیر قابل تولید بودن سوخت با هزینه کم از چرخه استفاده خارج شدن. یه مدتی در مترو ها رو بسته بودن ، اما بعد از شورش سال ۰۱، مردم به زور واردش شدن و الان هم به عنوان یه پناهگاه برای آدمای بی خانمان استفاده می شه. پول در‌اودن دیگه مثل قبل نیست، خیلی از مردم دارن کار یدی می کنن ، مثل جابه جای کردن وسایل برای قشری که هنوز پول دارن. یه سری شغل جدید هم درست شده، کسایی که میان دم خونه ها سفارش می گیرن و سعی می کنن توی این شهر گنده مغازه پیدا کن و بهتون برسونن. بعد از شورش سال ۰۱ دولت مرکزی تقریبا دیگه قدرتی واسه ادامه دادن نداشت و یه سری از سران مملکت شروع کردن توی بخشای مختلف کشور قدرت رو دست گرفتن، اینقد اوضاع بد بود که کسی اصلا به فکر دزدی نبود، همه فقط می خواستن شهراشون رو حفظ کنن، همین، داشتن برای بقا می جنگیدن.
این روزا آدما خیلی کم از خونه میان بیرون، نه واسه خطرش ، کسی کاری نداره ، انگار همه ی جمعیت جهان گرفتار یه قرنطینه درونی شدن و کسی میل به بیرون اومدن نداره. توی راه برگشت تک و توک به آدما برخورد می کنن بیشترشون همون آدمایی ان که دنبال خرید بقیه ان. دورترین مسافتی که تونستم توی یه روز پیاده برم برای پیدا کردن مغازه تقریبا تا مرکز شهر بود. شاید سر جمع ۱۰ نفر آدم دیدم تو خیابون.
امیدوارم یه روز برگردیم به حالت عادی
