
صدای ارهبرقی میآید. نه، صدای دریل است. نه... نه، صدای هیلتی است؛ کسی دارد زمین را سوراخ میکند. میکَنَد. صدای واقزدن سگ است انگار. نه، انگار دیو سیاه دارد سانشاین هورت میکشد. ساعت شش و بیست دقیقهی صبح است. پام میرسد لب پیادهرو. نه، صدای بیلمکانیکی است. دارند پیادهرو را زیرورو میکنند. معلوم نیست کی بیدار شدهاند، کی آمدهاند سر کار، کی بیلمکانیکی را روشن کردهاند تا گرم شود، کی تنهی آهنولاستیکش را کشاندهاند اینجا که حالا، ساعت شش و بیستوسه دقیقه صبح، دهمتری از دلِ پیادهرو را سفره کردهاند.
عرض آسفالت را رد میکنم و میروم آنسوی خیابان و پا میگذارم روی سنگفرشهای پیادهرویی که سالم است؛ البته نمیدانم تا کِی؟ چنگالهای بیلمکانیکی همچنان چنگ میاندازد زیر فرش سیمانی آن یکی پیادهرو که سروکلهی سگ ولگرد هر روز پیدا میشود و دوباره میافتد دنبالم. نه مثل فیلمهای ترسناک، که به مسخرهترین شکل ممکن راه میرود. کجکج. نگاه که میکنی انگار میخواهد برود سمت راست ولی، بازهم مستقیم میآید طرفت. میایستم، میایستد. میروم طرفش، میرود عقب. میروم روی آسفالت خیابان، همانطور کجکج میآید روی آسفالت خیابان. لجم میگیرد. دوباره میآیم توی پیادهرو. صدای بیلمکانیکی دارد مثل قبل از دیدنش میشود. مثل صدای ارهبرقی، دریل، هیلتی، واقزدن سگ. نه، دوباره دیو سیاه دارد سانشاین هورت میکشد. وسط فِرت و فورت ته لیوان دیو سیاه، دو-سهتا بوق کشدار، هوای صبح را موج میاندازد. ساعت شش و چهلوپنج دقیقه است. سرویس یکی از همکارهام است. وسط خیابان خلوت ایستاده و دست تکان میدهد که سوار شوم. سانشاین دیو سیاه هنوز تمام نشده و سگ هنوز کجکج به دنبالکردن من ادامه میدهد. توی چشمهاش زل میزنم، انگشت شستم را نشانش میدهم. در ماشین را باز میکنم. سوار میشوم. ماشین راه میافتد. همکارم سلام میکند. جواب نمیدهم. حواسم به سگ بیرون ماشین است. هنوز کجکج راه میرود. با سرعت گرفتن ماشین، او هم سرعتش را زیاد میکند. ماشین را دنبال میکند. کجکج. چراغ چهارراه روبرومان قرمز میشود. ماشین میایستد. سگ میایستد. کجکج. دور میزند و برمیگردد. کجکج. ماشین آنطرف چهارراه باید بپیچد به راست. درست بهسمت آفتابی که توی چشم میزند.