
امروز پیادهرو خلوت نبود؛ نه اینکه شلوغ باشد، فقط خلوت نبود.
امروز در پیادهرو، آنجایی که خورشید هنوز قدش به آن نرسیده بود، زنی با شکم برآمده، در لباسی خنک و سرخ رنگ قدم میزد. کف دستش را گاهی روی شکم میگذاشت و لبخند میزد و من دلم میخواست بدانم در سرش، به چه آهنگی گوش میدهد.
کمی عقبتر، مرد جوانی کولهی سیاهش را با بند بلند، روی شانهی راستش انداخته بود و سیگار فیلتر سفیدی را با دست چپ، به لبهاش میگذاشت؛ و ساعت ۶:۳۵ دقیقهی صبح بود.
از آنجایی که من راه میرفتم، مرد جوان، بین من و زن راه میرفت. سر نگرداندم ولی، قدمهاش نزدیک شد و از من گذشت و آخرین پک سیگار را بیرون داد و تهسیگار را ول کرد توی باغچه و ته سیگار افتاد پای بوتهی خرزهره و قدمهای مرد جوان تند شد و سر چهارراه، سوار سرویسش شد و رفت.
صدایی بهجز قدمهای خودم را نمیشنیدم. سر برگرداندم. کسی نبود. زن حامله غیبش زده بود از پیادهرویی که راهی به هیچ کوچهای، راهی به هیچ راه در رویی نداشت.
گیج از غیب شدن زن و منگ از بوی سیگار باقی مانده در پیادهرو، صدایی «سلام» داد. پیرمرد، خلاف جهت حرکت من، رو به کوه پشتسرم، سلام داد و دور شد.
پیادهرو دوباره خلوت شد و من هنوز به اداره نرسیده بودم.