
در خیلی از رقابتهای زندگیمان، شکست میخوریم. در خیلی از این خیلیها، آدمهایی هستند که ما با آنها در رقابت بودهایم و آدمهایی بودهاند که به ما کمک میکردهاند. ولی وقتی میخواهیم دلیل شکستمان را بررسی کنیم، به تنها چیزی که فکر نمیکنیم، همین آدمها هستند و به این فکر نمیکنیم که ما در زمان رقابت به «واقعیت» آدمهای اطرافمان نگاه کردیم، نه به «حقیقت»شان.
درک درست واقعیت، نیاز مستقیم به حقیقت دارد. واقعیت چون امری است که «رُخ» میدهد (چه در ذهن، چه در عین)، بدون ابزارهای در اختیار بشر مثل عقل، حواس و... قابل شناسایی نیست. وقتی پذیرفتیم که حقیقت آدمها، تصویری است که بقیه از واقع شدن ذهنی یا عینی خودشان آن را وام گرفته و به گزارههایی تبدیل کردهاند، دیگر نمیتوانیم بدون تحقیق (به معنای حقیقتیابی) دربارهی واقعیت آدمها تصمیم بگیریم، چه رسد به اینکه آنها را همفکر و همراستای خود بدانیم.
واقعیت آن چیزی است که درون انسانها است و حقیقت آنچه که ما برای شناخت آدمها نیاز داریم. حقیقتی که از پس تحقیقی عمیق بیرون آمده باشد. بهترین حالت این است که حقیقت در نقطهی غاییاش با واقعیت مطابقت کند، اما علوم شناختی محدود و ناقص ما این اجازه را نمیدهد که به نهایت موضوعات چنگ انداخته و آنچه مطلوب است را دریابیم. این میشود که حاصل اعتمادهایی که میکنیم، گاهی درست از آب در میآید و گاهی نادرست. این میشود که در گفتوگوهایمان بدون توجه به نتیجه، تنها به روند فکر میکنیم و نمیسنجیم که مذاکرهی درحال انجام، چه سودی برایمان دارد. حواسمان نیست طرفهایی که از سوی ما مورد اعتماد قرار گرفتهاند، آیا لیاقت این حسنظن را دارند یا در پس افکار واقعیشان، حقیقتی دیگر نهان است؟