
همکارم وارد اتاقم شد و گفت: «چند دقیقه دستگاه دوختت رو میدی؟» صبح شنبهها معمولن وسایل تحریر اتاقم را چک میکنم. جا چسبی، نوار داشته باشد. سوزن تهگرد و کلیپس کاغذ به تعداد مکفی روی میز کارم باشد. در چاپگر کنار دستم کاغذ سفید باشد و... به دلیل همین عادت، میدانستم که خشاب دستگاه دوخت خالی است. به همکارم گفتم صبر کند تا یک خشاب منگنه در دستگاه بگذارم ولی او گفت نیازی نیست. تعجب کردم و همکارم که متوجه درخواست عجیبش شده بود توضیح داد که دستگاه دوخت خودش خراب شده و میخواهد با بررسی دستگاه من که مشابه مال خودش بود، قطعات را بررسی کند و علاوه بر دریافتن علت خرابی، ببیند میتواند دستگاهش را درست کند یا نه؟!
چند دقیقهای روی صندلی روبروی میزم نشست و با دقت عجیبی هر دو دستگاه دوخت را بررسی کرد. دو-سه دقیقه بیشتر حوصلهام نشد که به کارهایش نگاه کنم. برای همین هم سرم را به کار خودم مشغول کردم تا اینکه با صدای خندهی کوتاه اما پرصدای آقای همکار، دوباره متوجه او شدم. حدسم درست بود. با بررسی دستگاه دوخت سالم من، دستگاه دوخت خودش را درست کرده بود. من هم خندیدم، ولی نتوانستم جلوی ذهن کنجکاوم - بخوانید فضولم- را بگیرم و گفتم: «خب، میرفتی یه نوش رو میخریدی که...» نگذاشت حرفم تمام شود و سریع جواب داد: «اونوقت اینقدر ذوق نمیکردم.» و دوباره یک خندهی بلند و این بار کشدار کرد و از اتاقم بیرون رفت.
بله؛ خوشحالیهای کوچک و لحظهای در روزمرهی ما، میتواند بسیار مهم و تأثیرگذار باشد، به شرطی که آنها را دریابیم. درست در همین لحظات است که آن انگارهی معروف که زندگی را در «زمان حال» مفیدتر میداند، معنا پیدا میکند. البته باز هم تأکید صاحب قلم بر این است که نباید «زمان حال» را با در «دم» زندگی کردن و به قولی «هرچه پیش آید، خوش آید...» اشتباه گرفت. همکار من پس از این موفقیت به ظاهر کوچک و بیاهمیت، به «حالی» دست یافت که در آن به خودش افتخار کند و دریابد که فائق آمدن بر مشکلات، معلول توان خود ما ست.