
نمایشنامهی خیلی کوتاه-۱۰
[اوّلی پشت به ما نشسته است. سرش را کمی پایین انداخته و روی موهای سرش، مایعی گِلآگین ریخته است. دوّمی رو به ما نشسته و در تمام مدّت به نقطهای دور، خیره است.]
اوّلی: تو نمیفهمی.
دوّمی: چرا، خوبم میفهمم.
اوّلی: نه. تو نمیفهمی توی ذهن من چه خبره.
دوّمی: میفهمم. باور کن.
اوّلی: دروغ میگی.
دوّمی: من هیچوقت به تو دروغ نمیگم.
اوّلی: پس اسمش چیه؟
دوّمی: هرچی هست، دروغ نیست.
اوّلی: تو راست میگی. یه اسم دیگه هم داره.
دوّمی: چی؟
اوّلی: دلداری. دلداری دادن شکل دیگهی دروغ گفتنه به کسی که نمیفهمیش.
[اوّلی برخاسته و در عمق تاریکی صحنه، گم میشود. دوّمی، چشمهایش را میبندد. صحنه، آرامآرام میمیرد.]