
در بین کارهای تلویزیونی «سروش صحّت»، سریال «شمعدونی» را بیشتر از بقیه دوست دارم و بنظرم با اختلاف زیادی نسبت به بقیهی کارهایش، انسانیتر است. انسانیتر به مفهوم میزان توجهش به «انسان» و جامعهای که میسازد. «صحّت» با نشانه گرفتن مستقیم روابط انسانی در نهادهای مختلف اجتماعی -از خانواده تا محل کار- چهرهای عریان و بیتعارف از خودمان را بهمان نشان میدهد. از زن و شوهری که در رابطهی دونفرهشان، حتا قدرت تمیز و احترام به حریم خصوصی خود و دیگران را ندارند. یا ارتباط خواهر-برادری که از بنیادیترین روابط درون ساختاریِ خانواده است، و در دنیای امروز با بروز سوءتفاهمات ناشی از انتظارات بیجا و نابجا، دستخوش تیرگیهای انسانی شده و دیگر دستمایهی بهبود زندگیها و پناه مواقع لزوم نیست. همینطور است حضور بدموقع بزرگترهای خانواده که جایگاه گذشتهی آنها را بهخطر انداخته و باعث بیاثر شدن حضور و کماهمیت شدن نظرات آنها شده است. «صحّت» با نمایش محبّتهای بیجا، دوستیهای خالهخرسه گون، دوستیهای طمعکارانه، منفعتطلبیهای خانوادگی و بیشمار رفتارهای پنهان اجتماعی، که در طول روزها و ماهها مرتکب آنها میشویم، بیپرده، کریهترین چهرهی انسانیمان را، زیرِ لایهای از شوخی، به رخمان میکشد تا فراموش نکنیم حتا در محترمترین جایگاههای اجتماعی -مثل جایگاه پدر در خانواده- اگر نگاهی تابو گون به نقشهای خود و اطرافیان خود داشته باشیم و تقدّسگرایی کورکورانه را به انصاف، مروّت و عدالت، ترجیح دهیم، نادانسته دنیایی میسازیم که مدام در آن با هم درگیریم و مدام حرمت یکدیگر را میشکنیم و مدام دچار سوءتفاهم رفتاری خواهیم شد. دیدن این سریال، زمان زیادی نمیخواهد. اصلن فکر کنید دارید فصل جدیدی از سریالی خارجی را میبینید -که هیچ ربطی به زندگی ما و چالشهای ما ندارد- با این تفاوت که «شمعدونی» و آدمهایش از جنس خود ما ست. مایی که مدام درحال انکار آن از وجودمان هستیم؛ غافل از اینکه همین ما، دارد به زوال میکشاندمان.