
لطفن این جمله را بدون مکث و یکنفس بخوانید:
پایانبندی فیلمنامهی سریال «رخم کاری»، خوب است چون ساده است.
از همان سکانسی که «منصوره» پایین پلّههای عمارت «حاج عمو» با «مالک» در ویلای ساحلی قرار میگذارد، روشن است که داستان با انتقام تمام میشود. فنون اوّلیهی فیلمنامهنویسی، این پایانبندی را پیشبینی میکند. امّا چرایی اینکه با این احوال، معتقدم پایانبندی «زخم کاری» خوب است، در اجرای ساده و بیادا و اطوار آن است. «زخم کاری» مثل خیلی از ساختههای چند سال اخیر، یکدفعه دست در کلاه جادو نمیکند تا از تویش یک ترفندِ نچسب دربیاورد و بزند تَنگ نقطهی اوج. «محمدحسین مهدویان» نه در فیلمنامه و نه در اجرا -بخوانید کارگردانی- دنبال حرکات محیرالعقول نیست و شخصیتهای «زخم کاری» را عجایبالمخلوقات نمیآفریند. تکنیکهای فیلمنامهنویسی را میشناسد و اتفاقن برخلاف ظاهر مدرن داستان، با برخوردی کاملن کلاسیک، بعد از نقطهی اوج، در شیبی مناسب، وقایع داستان را به سمت پایانی روشن هدایت میکند و بیننده را صاف میبرد به جایی که انتظارش را داشته است. فراموش نکنیم که «زخم کاری» را بیشتر باید در گونهی درام اجتماعی دستهبندی کرد و نه در گونههای غلطی مثل معمایی یا جنایی یا... پس اینجا باید یک چهارچوب واقعی باشد که در یک سلسله حوادث احساسی، شخصیتها را درگیر کند و در دل این مواجهه، آدمها تصمیم بگیرند و عمل کنند. «محمدحسین مهدویان» بجز در مواردی اندک -که جای بیانش اینجا نیست- از عهدهی این کار برآمده است.