
فکر میکنم شهرها - در هر زمان و مکانی که هستند- روی ویرانهای ساخته شدهاند.
فکر میکنم هیچ شهری، جدید نیست، نو نیست.زمین روزی از تاریخ شروع به بودن کرده است و این بودن فارغ از تاریخ بشریّت، معنا و مفهوم خود را داشته است. فکر میکنم شهرها، از همان روز اوّل بودهاند. حالا چه فرقی میکند که ساکنانش، تک سلولیها بودهاند، دایناسورها یا انسانهای هوشمند. فکر میکنم شهرها در هر دورهای از تاریخ، روی ویرانهای از تاریخ گذشتهشان بنا شدهاند.
حجم هوای شهرها را موجوداتی که در آن میزیستهاند، نفس کشیده و بازدم آنها باقی مانده است برای بعدیها، برای دیگرانی که از پس یک تاریخ، تاریخی دیگر را رقم زدهاند برای موجوداتی دیگر. حالا چه فرق میکند که این موجودات چهاندازه پیشرفته باشند یا نه!
موجوداتی که یک شهر را نابود کردهاند، خود نیز نابود شدهاند و پس از آنها، غریضی-حسی و یا با دانش و آگاهی، شهری دیگر ساخته شده توسط موجوداتی دیگر، که در آن زیستهاند، آن را به نابودی کشاندهاند و دوباره و دوباره و صدباره، این چرخهی اتّفاق، تکرار شده تا به حالایی رسیده که من و ما در فلان شهر هستیم، در آن زیست میکنیم، آن را به نابودی خواهیم کشاند و میگذاریم یه میراث تا پس از مایان، چه پیش آوردند برای این چیزی که ما امروز به آن میگوییم «شهر».