یک ماه از سالی که با دل‌نگرانی یک بیماری مهاجم و تاحدی ناشناخته آغاز شد، گذشت و هم‌چنان ذهن و زندگی آدم‌های تمام دنیا به این نگرانی مشغول است. بسیاری از روانشناسان و حتا جامعه‌شناسان بر این تأکید دارند که این شرایط می‌تواند عواقب پساکرونایی روانی و اجتماعی نگران‌کننده‌ای داشته باشد و در نتیجه توصیه‌هایی برای بهبود «حال» و «احوال» ما ارائه می‌دهند. آن‌چه در این میان به تجربه‌های زندگی با این شمایل محتاط و مضطرب، جلوه‌ی خوشایند تری می‌دهد، تنها به این شرط است که درون آماده‌ای برای مقابله و مقاومت داشته باشیم.
درون غیرآماده، خروجی‌اش «ترس» است و ترس مهم‌ترین عامل شکست‌های ما ست. در این روزها، هر شکستی زیر سایه‌ی سنگین «کرونا» قرار گرفته و به نظر می‌رسد ترس از غریبگیِ عجیب این بیماری، اصلی‌ترین ترسی است که باید به آن توجه داشت و با آن روبرو شد. این‌ها شعارهای انگیزشی نیست! بلکه تنها سلاحی است که درحال حاضر، بشر در اختیار دارد. پس هرکاری باید کرد، تا با شناخت بیش‌تر، بر ترس مسلط شویم. در غیر این صورت و با توجه به ابهام در چگونگی و زمان اتمام بیماری، به همین سرعتی که یک ماه از امسال گذشت، باقی هم می‌گذرند و توشه‌ی زندگی، خالی‌تر از قبل خواهد بود.
