
مجری اخبار رادیو، بعد از اینکه کلی خبرهای بد از سرتاسر دنیا اعلام کرد، با یک لبخند، برای شنوندگان آرزوی روز خوبی کرد و خداحافظ. بله، من لبخند روی لبهای گویندهی رادیو را فهمیدم، یا بهتر بگویم: شنیدم!
احساسات حتا از دورترین فاصلهها و بعیدترین انسانها، به ما خواهد رسید و تأثیر مستقیم و مجرد خود را بر ما خواهد گذاشت. اگر کسی میانگارد که دشمنی یا دوستیاش با دورترین شخص -به لحاظ مکانی- هیچ نقشی در زندگی دوطرفهی آنها ندارد، به چیزی در زندگی پشت کرده که به ابعاد روانی زندگی روزمره مربوط میشود؛ آنچه از آن به نام «افسردگی» یا حتا «عدم تعامل اجتماعی» یاد میکنیم.
احساسات آنچیزی ست که مستقیمن از «خود» انسان برخاسته و بدیهی است چنانچه همین «خود» را کوچک کنیم، بزرگ بیانگاریم، در معرض آسیب قرار دهیم، شاد یا غمگینش کنیم و یا هر حس دیگری را به او نشان دهیم، بروزیات بیرونی خواهد داشت و دور نیست اگر بگوییم آنچه میکنیم یا نمیکنیم، از پس همین «خود»ی میآید که شاکلهاش از حسهای متفاوت و مجرد درونی است.