
همه دلتنگ روزهایی هستیم که دیدارها تازه بود و چهرهها روشن.
این روزها تلّ بیخاصیتی از مشکلات بر روح ما سنگینی میکند و مثل شبهایی که در خواب، انگار که بختک روی آدم افتاده و نمیتواند صدایی برآورد، تمام تلاشهایمان برای حرف زدن با هم، بی اثر است. تلخ است، همه میدانیم. اما باید حرف زد. انسان ناطق، برتریاش به دیگر مخلوقات همین توان سخن گفتن است؛ و همین تکلّم، تعقّل را هم یاری میدهد تا اشرف مخلوقات، صفتی سزاوارمان باشد.
خیلی از ما حرف زدن از مشکلاتمان را نشانهی ضعف میپنداریم؛ ضعف حل مسأله. در انگارههای ذهنیمان چنین تحلیل میکنیم که گویی بیان نگرانیهایمان برای دیگران، از ما تصویری ضعیف و بیاراده میسازد. این تصور، آرامآرام از ذهن ما پیلهای درهم تنیده و آشوب میسازد که بیرون آمدن از آن، مستلزم صرف زمان است. نیاز به خلوتهای طولانی مدت و سکوتهای کشدار. تا اینجایی که خودمان هستیم و خودمان، اشکالی نیست ولی از جایی به بعد که اطرافیان به ما اضافه میشوند، چون در اکثر موارد توضیح ماوقع ذهنیمان برای دیگران امکان ندارد، شروع میکنیم به سوءتعبیر و سوءبرداشت از یکدیگر؛ و درست در همین نقطه، برچسب « انسان افسرده» بر پیشانی روابط اجتماعی ما حک میشود. حالا اینکه حرف بزنیم یا نزنیم، میشود امری نسبی که به شرایط و نوع مسأله مربوط است. گاهی نیاز میشود که با کسی، واقعن حرف بزنیم، همکلام بشویم. گاهی این نیاز با نوشتن، نقاشی کردن، عکاسی کردن و... حل میشود. مهم این است که ما در ذهن خودمان با مسائلمان تنها نمانیم. تنهایی شاید محسنات فراوان داشته باشد، اما این یکی، از آنجایی که شروع میکند به تنیدن پیله، مضرّاتی دارد.
نمیگویم فکر نکنیم، عمیق نشویم، اندیشه ورزیدن را یکسر کنار بگذاریم؛ برعکس باید خرد را ورز داد. با گفتن و دیدن و نوشتن و کشیدن و... هر آنچه ما را مقابل خودمان مینشاند به گفتوگو. راه خودمان را برای این تعامل با خود پیدا کنیم و با خودمان به صلح برسیم. معروف است که مطالعه، فقط کتابخواندن نیست. پس حرفزدن هم فقط تکلّم نیست.
www.ahmadrezasoleymani.blogfa.com