
زندگی رسم و آداب خودش را دارد. قواعدی که برعکسِ تفکّر انسانها، خیلی هم پیچیده نیست. این مدل تفکّر ما ست که آن را پیچیده میکند. کافی ست که اندکی به حافظهی خودمان اهمیّت بدهیم. بدانیم چیزی به عنوان حافظه در ما وجود دارد که گاهی بد نیست به آن رجوع کنیم. آن وقت خیلی از کارهای تکراری را انجام نمیدهیم. در مسیری پا نمیگذاریم که وقتی به انتهایش رسیدیم، بفهمیم اشتباه آمدهایم. حرفی نمیزنیم که وقتی تبدیل به بخشی از اتمسفر دنیا شد، یادمان بیاید که اصلن نباید به زبان میآمد. یا تعهدی ندهیم وقتی حتا کوچکترین تردیدی داریم؛ چه در منفعتش و چه در پایبندیمان به آن.
ساده است، به همین سادگی. پس دیگر اطاله نکنم. مبادا من هم به دور از قاعدهای که گفتم، زیادهای بگویم و پشیمان شوم از بیفایده بودن آن.