
همهمان تجربهی بازی «مِنچ» را داشتهایم. از نگرانی زمان ریختن «تاس» تا شیرینی آوردن «شِش»های پشت سر هم، تجربههایی هستند که شاید در هیچ بازیِ نوینِ امروزی، نتوان آن را تجربه کرد. از همهی اینها جذابتر، آنجایی ست که میتوانی حریف را بزنی، امّا این کار را نمیکنی. حتا اگر به قیمت کم شدن جانِ بازیات، تمام شود. تازه اگر چند مُهرهی همزمان هم روی صفحه داشته باشی که لذّت این رأفت، چند برابر میشود.
عجیب نیست؟! شما با خواندن این چند جمله، یاد «زندگی» نیفتادید؟ من که با نوشتنشان، سخت آمیخته شدم با اتفاقاتِ -حتا- خُردی که در روزهای کاملن معمولی برایم پیش میآید. آن لحظههایی که در آن، بی توجهم بهشان، امّا اگر وقتی بکنم و در پایان آن روز به اعمالم فکری کنم، ناگهان و آنچنان برایم غیرمعمول میشوند که انگار ماه را به دو نیم کردهام. امور معمول زندگی درست مثل حرکات نرم و گاهی کُندِ مُهرههای «مِنچ»، میتوانند جذاب باشند؛ به یک شرط. آنهم اینکه خودخواسته دست به «انتخاب» بزنیم: انتخابی که در آن، تنها به فکر منافع خود نباشیم. انتخابی که بین «خود» و «دیگری»، دوّمی را برگزیده است بدون هیچ منّتی. انتخاب آن وقتی شیرین است که با حضور «قدرت» همراه باشد. و قدرت اینجا به معنای «توانایی واگذاری بهترینها برای دیگران» است. این گونهی قدرتمندی، حال خوب همراه خود دارد. چون تفاخر در آن نیست، پس منّتی هم با خود ندارد، و آن «دیگری» به راحتی آن را میپذیرد.
بهنظر باید بیشتر «مِنچ» بازی کنیم و بهتر به حرکات کوچک زندگیمان دقّت کنیم. زندگی پر از جزئیاتِ ساده امّا مهم است.