
کودکی ما دهه شصتیها در کنار تمام سختیهایش، سرشار از دورهمیها و وقتگذرانیهایی بود که بیشک امروز ما را ساخته است.
بچه که بودم، یکی از بازیهای مورد علاقهام، «وسطی» بود. آنهایی که در این بازی ماهر بودند- یا هنوز هم هستند!- حتمن یادشان میآید که تمام مهارت بازیکن، در آن بود که به موقع واکنش نشان بدهد و مراقب باشد کی از تیررَس توپ حریف، جا خالی کند و کی از موقعیت استفاده کند و امتیاز بگیرد.
روزهای کودکی گذشته است و ما بزرگ شدهایم و دست بر گریبان روزگار، درست مثل «وسطی» بازی کردن آن روزها، در تیررَس حوادث روزگار، باز هم همان مهارت واکنش بهموقع، اولین و چهبسا بهترین عملکرد باشد. این ماجرا بخصوص در روزهای پیش رو که روزگار روی ناملایمش را به ما نشان میدهد، از همیشه لازمتر به نظر میآید.
فقط هنوز نمیدانم در این شرایط هم میشود از روزگار «بُل» گرفت؟!