
همهمان بر این مهم آگاهیم که آموختن، فعالیت پراهمیتی در روند زندگی روزمره است تا در موقعیتهای گوناگون شغلی، اجتماعی و خانوادگی، راهگشای مشکلاتمان باشد. اما آنچه ایراد خیلیهایمان شده، این است که حساسیت لازم برای پرداختن به این امر را نداریم. اینجا، همان خصلت مغفول ماندهای است که ما را از «انسان یادگیرنده» بودن دور میکند.
تفاوتی که «انسان آگاه» را از «انسان یادگیرنده» جدا یا چه بسا دور میکند، در نوع نگرشمان به «دانش» است. وقتی برای دانش انسانی، محدوده بیانگاریم، صرفن از مجموع علوم مورد بررسی، «آگاه» خواهیم بود. اما زمانی که نگاه به دانش را مانند «وجود» بپنداریم، دیگر حد و مرزی برایش قائل نشده و دائم در حال پوییدن راه و پویش افکارمان هستیم؛ و اینگونه مادامی که به سطحی میرسیم، سطوح بالاتر، ما را فرا میخواند. حالا از «آگاهی» محدود، به انعطاف در «یادگیری» رسیدهایم و این تازه آغاز کاوشهای دانشگرایانهی ما خواهد شد.