
همهچیز از آن سهشنبه لعنتی شروع شد که رئیسم سرِ یک فونتِ فایلِ اکسل صدای پیامبرگونهاش را بالا برد و گفت: «تمرکز نداری!» همانجا، در حالی که داشتم نسکافهام را با انتهای یک خودکار بیک هم میزدم، نگاهم به فیش حقوقی افتاد؛ رقمی که بعد از کسر مالیات، بیمه و هزینهی کرایهتاکسی، فقط کفاف زنده ماندن تا بیستوسوم ماه را میداد. به آینه دستشویی شرکت زل زدم و گفتم: «تو یا باید تا ابد بابت فونتها عذرخواهی کنی، یا همین امروز مستقل بشی!»
از فردا شب افتادم به فاز استقلال. لیست ۷۷تاییِ کارهایی که بلد بودم را نوشتم؛ از ترجمه و راهاندازی پادکست گرفته تا تدریس آنلاین و حتی فروش دستسازههای چوبی! اولش مثل مرغ سرکنده بودم؛ صبحها در شرکت کارمند مبادیآداب، شبها فریلنسرِ بیخواب. به جای اینکه همهی تخممرغهایم را در سبد اخراج شدن بگذارم، با دو تا پروژه تحلیل داده و ساخت یک کانال محتوایی شروع کردم. ماه اول درآمدش فقط پول همان نسکافهها بود، اما ماه سوم بوی آزادی میداد.
حالا یک سال گذشته؛ دیگر صدای زنگ ساعت ۶ صبح را خاموش کردهام و رئیس خودم هستم. کار کردن روی پروژههای شخصی و پورتفوی سرمایهگذاریام شاید استرس خودش را داشته باشد، اما این استرس شبیه کوهنوردی است، نه شبیه گیر کردن در تلهموش! استقلال مثل پریدن از هواپیما بدون چتر نیست؛ فقط کافی است یکی از مهارتهایت را برداری، از یک گوشهی دنج شروع کنی و کمکم طناب وابستگی را قیچی کنی. باور کنید چایِ توی خانه، وقتی رئیس خودت باشی، خوشطعمتر است!
Vibe Writing :)