
وقتی در لینکدین خواندم که یک برنامهنویس تازهکار «باید همیشه آماده تغییر باشد و مرتب مطالعه کند»، تصمیم گرفتم از منطقه امنم خارج شوم و مجلهای علمی را که پدربزرگم ۱۳۲ سال پیش از کتابخانه امانت گرفته بود، بالاخره پس بدهم! مسئولان کتابخانه با دیدن این باگ تاریخی در سیستمشان، به جای دهها هزار دلار جریمه دیرکرد، با لبخند مجله را به عنوان عتیقه پذیرفتند. با خوشحالی به خانه برگشتم و لپتاپم را در آشپزخانه باز کردم تا کد بزنم، اما ناگهان یک خرس گرسنه وارد شد! خرس در حالی که دنبال غذا میگشت، اشتباهاً ولوم گاز را چرخاند و آشپزخانه را به آتش کشید؛ من هم که یاد گرفته بودم «باید با تکنولوژیها و شرایط جدید سازگار شد»، لپتاپم را برداشتم و در میان دود و بهت آتشنشانها فرار کردم.
برای اینکه به نصیحت «پیوستن به جامعه برنامهنویسان» عمل کنم، راهی یک همایش برنامهنویسی شدم، اما در اتوبان کالیفرنیا با کوهی از توپکهای پنیری نارنجی مواجه شدم که از یک کامیون واژگون شده بیرون ریخته بودند. در حالی که پاکبانها در دریای پفک غرق بودند و ترافیک قفل شده بود، به یاد آوردم که «هیچچیز دائمی نیست»؛ پس در همان ترافیک پنیری پروژهام را تکمیل کردم! وقتی بالاخره به همایش رسیدم و در ماراتن کدنویسی اول شدم، در کمال تعجب مدالی به من دادند که به جای نماد شهر خودمان، تصویر استادیوم آلیانز آرنای مونیخ روی آن حک شده بود؛ مسئولان با خنده گفتند: «وقت دیباگ کردن طراحی را نداشتیم، همین مدال دورگه را بپذیر!»
حالا که فهمیده بودم دنیای برنامهنویسی و زندگی چقدر پر از اتفاقات پیشبینینشده است، تصمیم گرفتم در یک کارگاه ساختمانی مشغول به کار شوم تا پروژههای عملی و متنباز را تجربه کنم. آنجا با «ناظر ارشد ایمنی» آشنا شدم؛ یک بچه گربه با کلاه ایمنی بندانگشتی و جلیقه شبرنگ که لای چرخدندههای بیل مکانیکی پیدا شده بود و حالا عضو رسمی تیم بود! در نهایت، برای اینکه ثابت کنم مهارت «تطبیقپذیری و یادگیری مداوم» را به کمال رساندهام، موفق شدم در حالی که با سرم یک توپ فوتبال را روپایی میزدم، ۱۷ دست تیشرت روی هم بپوشم و همزمان رکوردم را در گینس ثبت کنم؛ حالا میدانم که چه در کدنویسی و چه در زندگی، فقط باید کنجکاو ماند و به باگهای خندهدار دنیا لبخند زد.