
همه چیز با یک ایمیل فریبنده شروع شد: «رزومهتان عالی است، مشتاقیم گپی بزنیم!» من هم با این توهم که مصاحبه یعنی یک فنجان قهوه داغ و تبادل نظر دربارهی هوش مصنوعی و نجات بشریت، لباس پلوخوریام را پوشیدم و وارد اتاق شدم. اما بهجای قهوه، با یک وایتبرد غولپیکر به سفیدی کفن و یک ماژیک وایتبردِ آبی روبهرو شدم! مصاحبهکننده لبخند ملیحی زد و گفت: «فرض کن یک درخت دودویی نامتوازن داریم که گرههایش بحران هویت دارند؛ چطور با الگوریتم دایکسترا و کمترین پیچیدگی زمانی، کوتاهترین مسیر را از شکمِ یک هشتیبل تا مغز یک سرور توزیعشده پیدا میکنی؟ راستی، کد را همینجا دستی بنویس، بدون خطا، لبهها را هم پوشش بده!» در آن لحظه بود که فهمیدم «گپ دوستانه» در فرهنگ لغت مانتینویو، اسم رمز مسابقات گلادیاتوری با ماژیک است.
وقتی دستم به نوشتن رفت، متوجه عمق فاجعه شدم. من که سالها با ناز و نوازشِ کلید Tab و Auto-complete کد زده بودم و با هر باگی به Stack Overflow پناه میبردم، حالا باید یک تابع بازگشتی بدون نشت حافظه روی دیوار گچی پیاده میکردم! برای اینکه سکوت مرگبار اتاق را بشکنم—چون گفته بودند «بلندبلند فکر کنید»—شروع کردم به واگویه: «خب… حالا اگر نخها (Threads) وارد مسابقهی مرگ شوند، ما با یک سمافورِ مؤدب دستبهیقه میشویم…» مصاحبهکننده که با نگاهی آمیخته به ترحم نگاهم میکرد، پرسید: «اگر سیستم ده میلیارد کاربر پیدا کند، Load Balancer شما دقیقاً با بار چه میکند؟» در دلم گفتم: «احتمالاً بار و بندیلش را میبندد و فرار میکند!» اما با لبخندی از جنس اعتمادبهنفس گفتم: «با شاردینگ افقی، بار را مثل دانههای تسبیح بین سرورها تقسیم میکنیم!»
در آخرین مرحله، ضربه فنی با سوالات ترکیبیاتی و احتمالات وارد شد؛ جایی که باید احتمال برخورد دو بسته اطلاعاتی سرگردان در یک صف بنبستخورده را ذهنی حساب میکردم. ماژیکم کمکم جوهرش تمام شد و خطوط کدم شبیه نوار قلب بیماری شد که هر لحظه امکان سکته دارد. با این حال، با سرفرازی به وایتبرد تکیه دادم، به تستهای لبه اشاره کردم و پرسیدم: «آیا محدودیت مکانی ما شامل ابعاد این دیوار هم میشود یا میتوانم کدم را روی در و پنجره ادامه دهم؟» مصاحبهکننده برای اولین بار قهقهای زد؛ شاید گوگل را تسخیر نکرده باشم، اما حداقل فهمیدم که در مواجهه با سیستمهای توزیعشده، شوخطبعی تنها الگوریتمی است که مصرف حافظهاش تقریباً صفر است!