بسیاری از ما با شنیدن حضوری شدن کلاس ها ناراحت شدیم و گفتیم چرا آخه. ما راضی هستیم. شهرستانی ها هم راضی هستند. این را از آنجایی می گفتیم که بسیاری از شهرستانیهای کلاسمان بسیار به غیرحضوری بودن کلاسها تاکید داشتند و دیدیم که بسیاری از آنها نتوانستند پس از حضوری شدن کلاس ها دیگر به دانشگاه بیایند. پیش خودم سوال بود که حال که دانشجویان و اساتید راضین پس همه چیز حل است و یک تصمیم اشتباه گرفته شده. اما کافیست به چارت زیر که اینجانب از جداول سایت آمار ایران و با کمک نرمافزار libreoffice چارت کردم نگاه بیندازیم. بسادگی متوجه میشویم بسیاری افراد اصلا توانایی وصل شدن به این کلاسها را ندارند چون اصلا اینترنت ندارند. مسئله این است که آن دانشجویان و دوستان ما که دور هم جمع شده بودیم و نظر میدادیم کسانی بودیم که همه موفق به برقراری ارتباط اینترنتی بودیم و ما ها نمونهی خوبی از جامعهی آماری محصلین نبودیم.

شکل پایین نشان میدهد در سال 1389 بسیاری از خانوارها دسترسی به اینترنت نداشتند. اگر دقت کنید گپ بین نمودار زرد و آبی طی سالیان سال یجورایی حفظ شده و موازی با هم رشد خطی داشتن. از طرفی می بینیم که نمودار قرمز به خوبی توانسته فاصلهی خودش رو با خط آبی کم کند. با توجه به شکل یک و دو من نتیجه گرفتم که اینترنت در سال های کرونا یعنی 1400-1398 بالاخره اگر با همین رشد نسبتا خطی در حال رشد باشند خوب به هر حال این فاصله هنوز وجود خواهد داشت. حال شما بودید بر اساس این نمودارها چه تصمیمی میگرفتید؟ اینکه کلاسها حضوری شود و یا غیر حضوری بماند. درست است بسیاری از افراد موافق با برگزاری غیر حضوری بودن اما چیزی که تعیین کنندهی نهایی است. جمع کسانی نیست که به اینترنت دسترسی دارند و نظرشان مثبت است بلکه تمام جامعهی علمی و دانشآموزی است و از طرفی آمار جدیدی هم (حداقل در سایت آمار ایران) در دست نبود و باید نسبت به رشدهای رخ داده در سالهای گذشته پیش بینی سالهای کرونایی را صورت میداد و خوب اگر بخواهیم اینکار را انجام دهیم من هم بر خلاف میل درونیم که برگزاری کلاسها به طور غیرحضوری است، باید تصمیم به حضوری شدن کلاس ها میگرفتم.

منابع اطلاعاتی
سایت «درگاه ملی آمار ایران» : amar.org.ir