
ساعت از سه بامداد گذشته بود و من در آستانهی ورود به خوابی عمیق بودم که ناگهان پشهای تکافتاده و جسور تصمیم گرفت آوای جنگیاش را دقیقاً در فاصلهی دو سانتیمتری گوش راستم بنوازد. صدا شبیه به موتور یک بوئینگ ۷۴۷ بود که در فضایی به وسعت اتاق خواب من در حال اوجگیری است. تمام تلاشهایم برای نادیده گرفتن موضوع و فرو رفتن در زیر پتو با شکست مواجه شد؛ چراکه حریف ظاهراً مجهز به سیستم رادار حرارتی بود و دقیقاً نوک دماغم را هدف گرفته بود.
در تاریکی مطلق، ناگهان نبوغ نظامیِ امپراتوریهای بزرگ در وجودم بیدار شد. به جای پرتابِ کورکورانه و بیهدفِ دست در هوا، تصمیم گرفتم یک استراتژی دفاعی-تهاجمیِ چندمرحلهای بر پایه محاسبات هندسی طراحی کنم. فرضیه این بود: با روشن کردن ناگهانی چراغقوهی گوشی، شوک نوری ایجاد کنم، زاویهی پرواز پشه را بر اساس جریان هوای کولر پیشبینی کرده و با یک ضربهی ضربدری و سریع، پروندهاش را برای همیشه ببندم. در ذهنم، همهچیز شبیه به یک صحنهی آهسته از فیلمهای اکشن با دقت بالای ۹۹ درصد بود.
با شمارش معکوس در ذهنم، چراغقوه را روشن کردم و با تمام قوا ضربه را فرود آوردم. صدای «شپلق!» مهیبی در اتاق پیچید. وقتی مچ دستِ بادکرده و گونهی داغشدهام را لمس کردم، تازه متوجه شدم که تکنیکِ فوقپیشرفتهی من صرفاً منجر به سیلی زدن با تمام قدرت به صورت خودم شده است! و درست در همان لحظه، صدای وزوزِ پیروزمندانهی پشه از کنج سقف شنیده شد که انگار داشت به این الگوریتمِ بینقص ادای احترام میکرد.