
در پسزمینهی طنین سنگفرشهای فلورانسی، آن هم درست یک عصر ابرآلود در ماه آگوست، نقاشی دو بخشیای را به دیوار میکوبند؛ دستِ چپ تویی، با دستان کوچک و خاکی، دکمههای قلعه ماسهایات هنوز کامل بسته نشده. سمت راست، منم؛ خطوط صورتم محوتر از لبخند بچگیات، ولی در پس چشمانم، کودکیات هنوز نجوا میکند.
امروز، اگر میشد قاب را بشکنم و کنارت بنشینم،
چه مهارتی برایت داشتم؟
بگذار جادویی صادقانه به تو هدیه کنم: «یاد بگیر معنای دوباره آغاز کردن.»
بگذار این مهارت را در گوشهی رزومهات پنهان کنم؛
تو هر روز قلعهای خواهی ساخت و فردا شاید موجی بیاید و همه را ببرد. شاید روزی حرفهات را از دست بدهی، راه شغلت را گم کنی یا حتی در میان سالهای خاکستری، شوقِ چیزهای تازه را فراموش کنی.
اما اگر معنای دوباره آغاز کردن را بلد باشی،
مثل وقتی که بیحوصله از ویرانی قلعه قبلی، با خنده دوباره شنها را تلنبار میکنی،
همهچیز برایت بازی میشود:
شغل جدید، مهارت تازه، شکست بعد از پیروزی.
دلم میخواست بلد باشی به آینده با مهربانی نگاه کنی؛
که پس از هر موج، هنوز دستانت برای ساختن آزاد است
و هیچوقت دیر نیست لبخند بزنی، حتی اگر خطوط صورتت شبیه بزرگترها شود.
تو را از قابها نِگه میدارم.
میدانم من هم شاید روزی دوباره از این سمت شیشه بیرون بیفتم،
و تو از آنسو برایم دست تکان دهی،
اما راز جاودان ماندن ما همین است:
«دوباره آغاز کن، هر جا که هستی.»
امضای عکس امروز
برای عکس دیروز—
تا ابد.