
بزرگترین کابوس بهروز، عدد ۱۳ بود؛ طوری که در مهمانیها اگر بشقابها ۱۳ تا میشد، قهر میکرد و میگفت «یا یکی دیگر را دعوت کنید یا من شام نمیخورم!» او حتی موقع بنزین زدن، روی ۱۲ لیتر نازل را رها میکرد تا مبادا باک ماشینش به سیزدهمین لیتر آلوده شود و وسط اتوبان منفجر گردد. خلاصه از دید او، هر بلایی از پنچر شدن لاستیک تا شکست عشقی، زیر سر همین عدد دو رقمیِ مظلوم بود!
همه چیز در یک غروب جمعه تغییر کرد؛ وقتی که مادرش یک دیس کتلت داغ جلویش گذاشت و با لبخند گفت: «دقیقاً ۱۳ تا برات سرخ کردم پسرم، نوش جان!» بهروز با وحشت به دیس خیره شد. از طرفی بوی کتلتِ مامانپز مغزش را فلج کرده بود و از طرف دیگر، هیولای خرافات جلویش قد علم میکرد. بالاخره شکم بر ترس پیروز شد! او در حرکتی انتحاری و با چشمان بسته، کتلت سیزدهم را بلعید و منتظر ماند تا سقف خانه روی سرش آوار شود؛ اما به جای آوار، پیامک واریز سود سهامی که سالها فراموشش کرده بود روی گوشیاش آمد!
آن شب بهروز کشف کرد که اگر در ایتالیا ۱۳ نماد خوششانسی است و در طبیعت هم الگوی رشدِ فیبوناچی را میسازد، پس در معده او هم میتواند معجزه کند! حالا او با افتخار در هر قرعهکشی شماره ۱۳ را برمیدارد و معتقد است این عدد فقط به یک شرط بدشگون است: اینکه ۱۳ تا کتلت جلویت باشد و نگذارند آخری را بخوری! شما چطور؟ هنوز از عدد ۱۳ فرار میکنید یا منتظر کتلت سیزدهم هستید؟