
ساعت ۳ بامداد بود و عملیات محرمانه «رسیدن به آخرین تکه پیتزا» کلید خورد. من مثل یک ژنرال جنگهای باستانی، استراتژیام فاجعه بود؛ با لگد خوردم به پایه مبل، گلدان روی میز لرزید، صدای کشیده شدن دمپایی روی سرامیک مثل آژیر خطر در تمام خانه پیچید و عملاً نصف اهل خانه از خواب پریدند! درست مثل لشکر آماتور که میخواهند یک روستا را بگیرند ولی نصف استان را به آتش میکشند؛ من فقط یک تکه پیتزا میخواستم، اما نزدیک بود کل دکوراسیون خانه تلفات جانبی بدهد!
اما گربه خانگیمان، «لئوپولد»، مثل یک الگوریتم هوشمند با تحلیل بدترین سناریو رفتار میکرد. او نه سر و صدایی راه انداخت و نه به پای مبل خورد. در کسری از ثانیه، مسیر بهینهاش را طوری طراحی کرد که بدون لمس یک سانتیمتر از فرشهای صدادار، از روی اپن آشپزخانه جهید و درست جلوی درب یخچال فرود آمد؛ بیصدا، دقیق و بدون حتی یک «بلاندر» یا اشتباه تاکتیکی! او هنر نبردِ شبانه را بهتر از هر فرماندهای بلد بود.
وقتی درب یخچال باز شد و نور زرد آن مثل پرژکتور صحنه جرم روی ما افتاد، لئوپولد خیلی خونسرد و حرفهای به من نگاه کرد. او در درخت محاسباتی ذهنش دید که دعوا سر پیتزا به سناریوی باخت-باخت و بیدار شدن صاحبخانه ختم میشود؛ بنابراین بدون هیچ درگیری فرسایشی، فقط یک تکه کالباس سهم خودش را برداشت، دستش را به نشانه توافق صلح بالا برد و رفت زیر تخت خوابید! جنگهای آینده هم دقیقاً همین است؛ وقتی دو طرف به اندازه کافی باهوش باشند، قبل از اینکه همهچیز خراب شود، با حداقل خسارت سهمشان را برمیدارند و بازی تمام میشود!