
تصور کنید در حراجخانه پر زرقوبرق ساتبیز لندن نشستهاید؛ جایی که کتوشلوارهای گرانقیمت و نفسهای حبسشده در سینه، منتظر فروش شاهکار بنکسی، یعنی «دختری با بادکنک» هستند. چکش حراج با صدای بلندی فرود میآید: «فروخته شد به مبلغ یک میلیون و چهل و دو هزار پوند!». خریدار احتمالاً در دلش جشن گرفته و حضار در حال تشویقاند که ناگهان همهچیز رنگ و بوی یک فیلم کمدی به خود میگیرد.
صدای وزوز عجیبی از قاب نقاشی بلند میشود. جلوی چشمان حیرتزدهی ثروتمندان و کارشناسان هنری، بوم نقاشی مثل یک تکه کاغذ باطله از پایین قاب به بیرون میخزد و رشتهرشته میشود! بنکسیِ مرموز، از مدتها قبل یک دستگاه کاغذخردکن را در قاب جاسازی کرده بود تا اگر روزی اثرش به حراج رفت، دکمه نابودیاش را فشار دهد. قیافهی خریدار در آن لحظه بینهایت دیدنی بود؛ کسی که یک میلیون پوند داده بود تا روبانهای کاغذی تحویل بگیرد!
اما اینجا دنیای عجیب هنر است؛ جایی که معادلاتش با دنیای واقعی فرق دارد. بنکسی با وام گرفتن از پیکاسو گفته بود: «میل به نابودی، خودش یک میل خلاقانه است»، اما شاید خودش هم انتظار نداشت این شوخی، جیب خریدار را پرپولتر کند. این بوم نیمهپاره نهتنها بیارزش نشد، بلکه با نام جدید «عشق در سطل زباله» به اثری تاریخی تبدیل شد. سه سال بعد، همان رشتهکاغذهای بهظاهر دورریختنی به قیمت باورنکردنی ۱۸.۵ میلیون پوند فروخته شدند تا به همه ثابت کنند گاهی بهترین راه برای گران کردن یک چیز، انداختن آن در دستگاه خردکن است!
Vibe Writing