
در دل یک باغ قدیمی و پر از رمز و راز، مجسمهای از دختری زیبا با گلهای نارنجی در دست، سالهاست که به خاموشی ایستاده است. این مجسمه، شاهکاری از سنگ مرمر سفید، با چنان جزئیاتی ساخته شده که هر رهگذری را به تحسین وا میداشت. چهره آرام و چشمهای نیمهباز دختر، گویی از داستانی ناشناخته سخن میگفتند.
این دختر که نام او «آنیسا» بود، توسط یک مجسمهساز ماهر خلق شده بود. او میگفت که این مجسمه را با قلب و روحش ساخته و باور داشت که آنیسا تنها منتظر یک لحظه جادویی است تا به زندگی بازگردد. اما سالها گذشت و مجسمه همچنان بیحرکت ماند، تا اینکه شبی اتفاقی غیرمنتظره رخ داد.
آن شب، ماه کامل در آسمان میدرخشید و نور نقرهایاش را بر باغ میپاشید. نسیمی ملایم میان درختان میوزید و برگها را به رقص درمیآورد. در این لحظه، نور مهتاب به طرز عجیبی بر روی مجسمه متمرکز شد و گلهای نارنجی در دستان آنیسا شروع به درخشش کردند.
ناگهان، چشمان سنگی آنیسا براق شدند و نفس عمیقی کشید. انگشتانش که گلها را در بر گرفته بودند، آرام به حرکت درآمدند و او با نگاهی پر از شگفتی به دستانش نگریست. با هر نفس، به نظر میرسید که روحی تازه در کالبد سنگی او دمیده شده است. آنیسا با حرکتی نرم و آهسته، گلها را نزدیک صورتش برد و عطر دلانگیز آنها را استشمام کرد.
همان لحظه، باغبان پیر باغ که هر شب برای مراقبت از گلها به باغ میآمد، با چشمانی پر از شگفتی به او نزدیک شد. او نمیتوانست باور کند که مجسمه زنده شده است. با لبخندی گرم و صدایی لرزان گفت: "به دنیای زندهها خوش آمدی، آنیسا."
آنیسا با چشمانی پر از کنجکاوی و حیرت به اطراف نگاه کرد. او با صدایی آرام و لطیف پرسید: "من برای چه زنده شدهام؟"
باغبان با چشمانی که از اشک شوق پر شده بود، پاسخ داد: "تو معجزهای هستی که این باغ همیشه منتظرش بود. نوری در تاریکی شبهای ما."
آنیسا با گلهای نارنجی در دست، اولین قدمهای خود را بر روی چمنهای نرم و خیس از شبنم برداشت. صدای پرندگان و جریان آب را برای اولین بار شنید و لبخند زد. او و باغبان در کنار هم در باغ قدم زدند و با هر قدم، باغ زندهتر و شادابتر شد. گلها به سوی آنها خم میشدند و پرندگان با نغمههای شادمانهشان، حضور آنیسا را جشن میگرفتند.