

شب، آرام ولی سنگین بود. مهی سرد میان کوچههای باریک کوتُوماچی خزیده بود و فانوسهای کاغذی کهنسال در باد خیس، آهی لرزان میکشیدند.
لیانا—دختری با موهای بلند سیاه و چشمانی شبیه آبگیرهای بیانتها—مدتها بود که حس میکرد ارواح این شهر چیزی در گوشش زمزمه میکنند. آرزویش، همان چون شمشیری کهنه، بین تیغهی طمع و غلاف آزادی گیر کرده بود.
آن شب، در نوک کوچهای که کسی پایش را آنسویش نگذاشته بود، معبدی کوچک و فراموششده ایستاده بود. در چوبیاش پوشیده از نقش مارانی بود که به سمت یکدیگر میلغزیدند، گویی در حرکتند. بوی بخور سوخته و باران قدیمی، هوا را میبرید.
داخل، پیرمردی با کیمونو پوسیده نشسته بود، چهرهاش نیمه در سایه. از میان پارچهای سوزندوزیشده، گردنبندی بیرون کشید—ماری از طلا، با دو چشم سرخ شبیه شینتای مقدس.
با صدایی آرام اما سنگین گفت:
«کانهِهبه (مار طلایی) فقط یک زینت نیست. این روحی گرسنه است. به تو ثروت میدهد… اما روح تو را مزهمزه خواهد کرد.»
لیانا، جذب درخشش سرد آن، هشدار را چون باد رها کرد. گردنبند را به گردن انداخت.
لحظهای بعد، صدای شرشر باران خاموش شد. سرمایی خزنده، همانند هزاران انگشت یخ، بدنش را پوشاند. مار طلایی از فلز گسست، زنده شد، و همانند آب در خونش جریان یافت. صدای خزیدن در استخوانهایش پیچید.
در گوشش، به زبان کهنی که نمیشناخت، زمزمهای آمد:
«سایههایت را به من بده… تا نور را لمس کنی.»
صبح بعد، سکههای طلا و حلقههای کهربا زیر بالش و لباسش تکثیر شدند. مردم با تعظیم راه را برایش باز میکردند. ولی هر شب، وقتی به آینهی سهتکهی اتاقش نگاه میکرد، بخشی از چهرهاش محو میشد؛ نخست لبخندش، بعد صدا، و سپس انعکاس خودش.
مار میگفت:
«این عدالت است. تو خواستی، من دادم.»
در آخرین شب، زمانی که باران سیاه از آسمان میریخت، لیانا فهمید اگر یک دم دیگر صبر کند، فقط پوستهای طلایی از او باقی میماند. با دستان لرزان، گردنبند را از گردنش پاره کرد. مار جیغی کشید که حتی مه هم از آن منجمد شد. فلسهایش فرو ریخت و به گردنبند خاموشی بازگشت.
اکنون، مار دیگر بر گردنش نبود، اما بر قلبش مهر گذاشته بود—نه برای طلا، بلکه برای درک قیمتی که انسان باید بپردازد وقتی به سایهها رشوه میدهد.
و مردم میگفتند:
«از آن روز، چشمان لیانا مانند فانوسی در غبار شب میدرخشید… اما هر که در آن نگاه میکرد، سایهی مار را پشت مردمکهایش میدید.»